Armia pierwszych Piastów (do 1034 r.) była w dużym stopniu kontynuacją słowiańskiej siły zbrojnej. Plemienny system wojskowy polegał na powszechnej mobilizacji mężczyzn, dowodzonych prze wybieranego na zgromadzeniu (wiecu) wodza. Z czasem wodzowie, swoją władzę uczynili permanentną, kosztem swobód wiecu. Taki system był jednak coraz mniej przydatny w państwie toczącym częste wojny na rozległym terytorium. Również wyżywienie takiej ilości wojsk było trudne. Z tego powodu nastąpiło częściowe uzawodowienie armii. Oddziały, pochodzące z powszechnej mobilizacji, zostały wówczas wsparte, przez grupę zawodowych wojów skupionych wokół dowódcy – księcia, którego władza z tymczasowej stała się permanentną, a w końcu dziedziczną. Pewna rolę (chociaż nie wiadomo do końca jaką) odegrali również wojownicy skandynawscy, którzy byli cennym dodatkiem do rodzimych oddziałów.
Mam do napisania referat dot. genezy i rozwoju immunitetu w Polsce średniowiecznej. Niestety nie mam pojęcia jak się do tego zabrać, a na dodatek jedyna literatura, którą znalazłem dotycząca tego zagadnienia pochodzi z lat 30. Może orientowałby się ktoś w temacie i może poleciłby mi jakieś nowsze pozycje książkowe.
Byłbym szalenie wdzięczny.
Tak się składa, że fundamentalne opracowania tych zagadnień powstały przed II wojną światową i co istotne, rezultaty ówczesnych badań w dużej mierze nie straciły na swojej aktualności.
R. Grodecki, Początki immunitetu w Polsce, Lwów 1930.
Z. Kaczmarczyk, Immunitet sądowy w dobrach Kościoła w Polsce do końca XIV wieku, Poznań 1935.
J. Matuszewski, Immunitet ekonomiczny w dobrach Kościoła w Polsce do roku 1381, Poznań 1936.
M. Sczaniecki, Nadania ziemi na rzecz rycerzy w Polsce do końca XIII w., Poznań 1938.