Badania a DNA

Na ziemiach polskich początkowo podstawową komórką społeczną była rodzina wraz z krewnymi. Grupa rodzin z danego terytorium tworzyła małą społeczność zwaną opolem. Opola z poszczególnych terenów (zazwyczaj oddzielonych od siebie barierami naturalnymi jak rzeki, góry czy bory) tworzyły plemiona (np. Polanie, Wiślanie, Bobrzanie, Goplanie itp.). Na co dzień opolem zarządzał wiec plemienny, który w razie zagrożenia wybierał dowódcę (księcia lub wojewodę). Z czasem jednak tymczasowi wodzowie chcieli utrzymać władzę nad coraz liczniejszymi wspólnotami. Właśnie ich ambicje przyczyniły się do jednoczenia całych plemion we wspólnoty.
Awatar użytkownika
Marshal
Posty: 271
Rejestracja: 11 gru 2010, 04:54

Badania a DNA

Post autor: Marshal » 20 gru 2010, 00:58

Czy ktoś ma "dobre" publikacje na temat a DNA Słowian, tzn. kopalnego (starego) DNA.
Zegar molekularny to dobra rzecz, ale czy są dane i ich interpretacja dotycząca badań DNA z kości Słowian?

Awatar użytkownika
Artur Rogóż
Administrator
Posty: 4711
Rejestracja: 24 maja 2010, 04:01
Kontakt:

Re: Badania a DNA

Post autor: Artur Rogóż » 20 gru 2010, 19:31

Na wstępie należy nadmienić, że pojęcie słowian jest z natury lingwistyczne, a badania genetyczne oznaczają biologiczne pokrewieństwo. Oznacza to na przykład, że narody angielsko- i hiszpańsko-języczne Ameryki nie pochodzą bynajmniej genetycznie z tych krajów. Języki słowiańskie mogły być narzucane plemionom etnicznie obcym. Nie zmienia to faktu, że obraz genetyczny przedstawia kierunki ekspansji.

Nowoczesne badania genetyczne wykazały, że charakterystyczne dla Słowian jest stosunkowo częste występowanie genu R1a1 (M17) - haplogrupa występująca w męskim chromosomie Y. Na kontynencie europejskim występuje on u Słowian z częstotliwością od 30% do ponad 60%:

* 63% Serbowie Łużyccy - Łużyce, Niemcy
* 56,4%-60% Polacy - Polska,
* 44%-54% Ukraińcy - Ukraina
* 50% Rosjanie - Rosja

Za najstarszą kolebkę jednoznacznie identyfikowanych przodków Słowian należy przyjąć południową Europę, gdzie do 10 tys. lat temu prowadzą wyniki badań genetycznej genealogii wyznaczane przez haplogrupę R1a1 chromosomu Y. Warto nadmienić że są to nowe dane z XXI wieku, kompletnie nieznane wcześniejszym historykom, którzy mogli się tylko domyślać. Falsyfikacja danych genetycznych jest praktycznie niemożliwa z uwagi na małe prawdopodobieństwo losowych kros mutacji w Y-DNA -


Również niedawno przeprowadzane badania genetyczne, stanowiące ciekawostkę genetyczną[8] przedstawiają dowody na pokrewieństwo między Polakami a Węgrami. Zarówno Polacy jak i Węgrzy (również Serbołużyczanie) mają najwyższą częstotliwość genetycznego znacznika R1a1 w Europie, który waha się i wynosi od 5 do 60%. Obydwa narody mają również zgodnie z tymi badaniami ten sam znacznik chromosomu Y, będący wskazówką mówiącą, że pochodzi od tego samego ojca i powstał ok. 10 000 lat temu.

Awatar użytkownika
Husarz
Posty: 822
Rejestracja: 31 paź 2010, 04:37

Re: Badania a DNA

Post autor: Husarz » 20 gru 2010, 19:38

A ja znalazłem tutaj coś ciekawego:
Genetyczne odkrycia 2010 – Nowa Genealogia Słowian i innych ludów Białego Lądu (Europy)

Przedstawiam najnowsze i jak się wydaje solidnie ugruntowane wiadomości na temat genetycznych odkryć dotyczących pochodzenia Słowian. Zacytowany tutaj rozdział 9 z opracowania dotyczy Wenedów i ich udziału w tworzeniu Słowiańszczyzny. Zainteresowanych głębiej tematyką genotypów i haplogrup odsyłam na stronę wyjściową tego materiału gdzie można znaleźć naprawdę gruntowne analizy poszczególnych zagadnień. Zamieszczone tutaj fragmenty pochodzą ze strony http://www.tropie.tarnow.opoka.org.pl/polacy.htm

Inna ważna strona na temat wpływu badań genetycznych na poglądy historyków i odczytanie przeszłych dziejów przez współczesną historię: http://histmag.org/forum/index.php?board=211.0

Mapa Kultur archeologicznych wytworzonych przez przedstawicieli poszczególnych haplogrup – z końca Epoki Brązu w Białym Lądzie (Europie). Mapa ta przedstawia jednocześnie przestrzeń zajmowaną przez poszczególne Ludy. Kultura Łużycka (na mapie Lusitian) oraz Thrace (tracka), Srubna i Kiukainen – to kultury Słowian lub Słowian i Dawian (Draków-Traków), oraz Słowian i Wenetów, albo Słowian i Indo-Irańczyków (Scytów-Skołotów i Sarmatów), a także Słowian i Bałtów. Na mapie widać ekspansję Słowiano-Dracką do Azji Mniejszej w okresie Upadku Troi. Na mapie poniżej opisano te same kultury (we wcześniejszym zasięgu) jak i wcześniejsze oraz równoległe kultury np. Trzciniecką przy pomocy haplogrup. Pokazano też ekspansję haplogrupy słowiano-istyjsko- skołocko-dawiańskiej (słowiano-bałtyjsko-scytyjsko-trackiej) na tereny Macedonii a następnie Grecji już w 1500 roku p.n.e., czyli w czasach przedtrojańskich. Czy to nie jest okres wojen Greków z Amazonkami i opisanej przez nich Amazonomachii? Czy nie są to Mazonki znad Morza Czarnego i Morza Mazońskiego (Azowskiego) i Mazonki z Mazowsza? Strzałka na mapie wychodzi spod pólnocnych stoków Karpat – z Harii-Chrobacji Białej. Na poniższym opisie widać też że Kultura Łużycka powstała ze znacznym udziałem Słowian i Wenetów, a Słowianie mieli też duży wkład genetyczny w Kulturę Nordyczną, która później dała początek Germanom mieszając się z Celtami i Słowianami. Ludy Królestwa SIS weszły też w skład Kultury Minojskiej na Krecie, Iliryjskiej, Macedońskiej i Trackiej – R1a – to właśnie Ludy Królestwa SIS – Wielkiej Scytii, późniejszej Wielkiej Sarmacji i jeszcze późniejszej równie wielkiej Słowiańszczyzny. Przedstawieni tutaj Proto-Germanic People zajęli tereny Danii i i przyczółek na zachód od Półwyspu Duńskiego, które wcześniej były zajęte przez Ludy R1a1a1 – czyli SIS. W skład celtyckiej kultury Tumulus także wchodziła grupa R1a1a1 – o czym warto pamiętać (warto- bo to są Ludzie z naszego późniejszego Weneca, a także współtworzyli tę kulturę Wenedowie).


5.
Haplogrupa R1a i jej podgrupy R1a1a i R1a1a7.
Jak, gdzie i kiedy wydzieliły sie haplogrupy Słowian
i ich najbliższych krewnych: Bałtów i indo-irańskich Ariów?

Z genezą Słowian jako etnosu (gr. „etnos” – plemię, ród) sprawa jest niejasna, podobnie jak z innymi starożytnymi ludami. Na podstawie opisów, jakie zostawili nam starożytni pisarze, ale dopiero począwszy od Herodota (V w. przed Chr.), Słowianie odznaczali się trzema głównymi cechami: „Po pierwsze: lokalizacja gdzieś w dorzeczu Dniepru, Dniestru, po Karpaty lub ewentualnie ujście Dunaju. Po drugie: usytuowanie na terenach o dobrze rozwiniętej sieci wód śródlądowych, gęstych lasach, bagnach, na obszarach wybitnie nizinnych. Po trzecie: muszą być w sensowny sposób związane z młodszymi kulturami archeologicznymi z okresu wczesnego średniowiecza, dla których stanowiły podstawę uformowania sie i dalszego rozwoju” (A. Błażejewski). Na tej podstawie Słowianom można by przypisać archeologiczne kultury wysocką i wołyńską nad górnym Bugiem i Dniestrem (może to dzieła Herodotowych Neurów i Budynów z około V w. przed Chr.), a już na pewno zarubiniecką i czerniachowską (od III w. przed Chr.) oraz kijowską (od III w. po Chr.), na Ukrainie
(Niestety, złą przysługę prawdzie naukowej wyrządzili ostatnio skrajni allochtoniści, zwani kossinowcami-dnieprowcami, którzy – na podstawie zacieśnionej definicji archeologicznej kultury słowiańskiej – początek Słowian na ziemiach datują jedynie na VI w., ich praojczyznę lokują jedynie nad środkowym i górnym Dnieprem, a ich genezę ustalają tam na czas niewiele wcześniejszy. Za nimi poszli niektórzy polscy genetycy z kręgu medycyny sądowej, np. K. Rębała i zesp. 2007, którzy badając pochodzenie dzisiejszych Polaków, nie rozróżniają ich chromosomowych haplogrup SNP, a biorąc pod uwagę tylko haplotypy STR, nieraz bardzo podobne mimo odległych pochodzeniem haplogrup SNP, oceniają ich podobieństwo czy różnorodność względem haplotypów innych populacji i na tej podstawie orzekają o dacie ich genezy w… V czy VI w. i miejscu ich oddzielenia się od innych ludów – nad Dnieprem! Podobna metoda, oparta na mieszaniu haplotypów rozmaitych haplogrup i korzystaniu także z materiału autosomalnego, zawiodła już wcześniej R. Płoskiego i zesp. 2002 do stwierdzenia, wbrew naukowej genetyce, o wielkiej odrębności Polaków od innych ludów słowiańskich; że pod „względem genetycznym jesteśmy prawie tak samo oddaleni od Moskwy, jak i od Berlina”).

Rzecz w tym jednak, że rzetelna genetyczna genealogia Y-DNA i językoznawstwo historyczne nie pozwalają na takie, jak wyżej, czasowe, terytorialne i kulturowe zacieśnienie definicji Słowian starożytnych. Poucza o tym analiza czasu ich powstania oraz geograficznego rozprzestrzenienia się populacji Słowian, wyróżniającej się własnym językiem i genową haplogrupą R1a1a (znana do niedawna jako R1a1). W listopadzie 2009 z tej haplogrupy wydzielono ważną podgrupę – R1a1a7.
Otóż w populacji hg R1 (M173), oprócz wyżej omówionej „italo-celtyckiej” M343 (haplogrupa R1b), dokonała się też mutacja M420, dająca początek ważnej indo-europejskiej haplogrupie R1a. Jej potomków, bez kolejnych mutacji, czyli paragrupę R1a* badania Underhilla, obejmujące 7224 osób w Eurazji, zidentyfikowały w kilku izolowanych regionach Bliskiego Wschodu i Kaukazu, łącznie siedem osób w Iranie, Omanie, Emiratach Arabskich i Turcji. W rejonie więc Bliskiego Wschodu należy upatrywać kolebki wielkiej, liczącej dziś ponad 270 milionów populacji R1a1a i jej podgrup.

Kolejna mutacja, SRY1532.2 w haplogrupie R1a-M420, określa podgrupę/haplogrupę R1a1. Ta haplogrupa nie zostawiła po sobie liczniejszych populacji. Badania M. Requeiro i zesp. 2006, wskazują na Iran jako miejsce pochodzenia hg. R1a1. Tam SRY1532.2 zidentyfikowano ogólnie w 3% badanych, a w północnym Iranie – nawet 15%. Potwierdzałoby to wysunięte przypuszczenie o bliskowschodniej kolebce R1a i R1a1, czy dokładniej – Płaskowyż Irański, jak wskazuje W. Ryżkow na podstawie badań paleokraniometrii.

Natomiast po kolejnych mutacjach (M17 i M198) – powstała wielka euro-azjatycka, zwłaszcza indo-słowiańska haplogrupa R1a1a, a pod nią – niedawno rozpoznana M417, określana tymczasowo jako R1a1a1. Potem w jej części europejskiej doszło do mutacji M458, która utworzyła skoncentrowaną wśród Słowian środkowoeuropejskich haplogrupę R1a1a1g. Wkrótce, po wykryciu mutacji L260, zdefiniowano jej podgrupę R1a1a1g2, obecną szczególnie w Polsce, Czechach i Słowacji, określaną niekiedy jako polską.

DRZEWO R1a – według ISOGG od 17.08.2010 i FTDNA -Thomas Krahn.
R M207/UTY2, P224, P227, P229, P232, P280, P285, S4, S8, S9, V45

• R* - po kilka procent w niektórych plemionach Północnego Pakistanu

• R1 M173/P241, M306/S1,P225, P231, P233, P234, P236, P238, P242, P245, P286, P294

• • R1* - nieliczni w Turcji, Pn.-Wsch. Iranie, Pakistanie, Indiach i w rejonie Ałtaju.

• • R1a L62/M513, L63/M511, L145/M449, L146/M420

• • • R1a* - nieliczni w Europie, na Bliskim Wschodzie, Kaukazie, w Iranie i Arabii (brak w Indiach!)

• • • R1a1 L120/M516, L122/M448, M459, SRY1532.2/SRY10831.2, kilka osób w Europie

• • • • R1a1* - nieliczni od Północnej i Południowo-Wschodniej Europy do Indii.

• • • • R1a1a M17, M198, M512, M514, M515

• • • • • R1a1a* - Wielka populacja. W Azji od około 20000 lat; w Europie od około 12000 lat.
w regionach w Azji, Północnej, Środkowej i Wschodniej Europie – do 75%.
w tym gałąź centralnoeurazyjska (CEA) – od Szkocji przez Europę do Indii.

• • • • • R1a1a1 M417, Page07

• • • • • • R1a1a1* (to samo, co R1a1a*; podziału podgrup jeszcze nie dokonano)

• • • • • • R1a1a1x (?) L235 – (1 os. na Litwie z gałęzi zachodnioeurazyjskiej)

• • • • • • R1a1a1a M56 – nieliczne próbki

• • • • • • R1a1a (?) M157 - gałąź stara europ., od ok. 12000 lat, kilka osób w Europie Pn-Zach.

• • • • • • R1a1a (?) M64.2, M87, M204 – gałąź stara europejska, jak wyżej

• • • • • • R1a1a1d P98 – jedna próbka

• • • • • • R1a1a1e PK5 – jedna próbka w Pakistanie

• • • • • • R1a1a1f M434 – nieliczni na Bliskim Wschodzie i w Pakistanie

• • • • • • R1a1a1g M458 – gałąź środkowoeuropejska,
zwł. od Bawarii po Zakarpacie ukraińskie oraz od Dunaju po Bałtyk.

• • • • • • • R1a1a1g* -

• • • • • • • R1a1a1g1 M334 - jedna próbka z Estonii.

• • • • • • • R1a1a1g2 L260 – gałąź zachodniosłowiańska , zwł. Polska, Czechy, Słowacja.

• • • • • • • R1a1a1gx (?) L291 – nieliczni w Czechach.

• • • • • • R1a1a1h L176.1 – Szkocja, gałąź MacDonalda-Somerleda, „prywatna”

• • • • • • • R1a1a1h1 L175 – podgałąź Somerleda

• • • • • • R1a1a1x (?) L365 – część gałęzi północnoeuropejskiej (polski klaster G, pomorski)

• • • • • • R1a1a1x (?) L366 – dotąd 1 os. na Węgrzech

• • • • • • R1a1a1x (?) L12 – „prywatny”
• • • • R1a1x (?) Page68

• • R1b M343, itd. – to wielkie drzewo, bratnie dla R1a, ludność zwł. zachodnioeuropejska.

Uwaga: znak x oznacza nazwę i miejsce na drzewie jeszcze nieustalone.
1. Obok symboli wypisane mutacje SNP w Y-DNA, określające haplogrupy.
2. Kolorem czerwonym oznaczono nowo odkryte mutacje, kolorem różowym oznaczyłem swoje komentarze.
3. Nie wszystkie firmy, jak np. światowa FTDNA, na bieżąco aktualizują drzewo i wprowadzają zmiany symboli, stąd liczne różnice i nieporozumienia.

Problem pochodzenia Haplogrupy R1a, a zwłaszcza wielkiej podgrupy R1a1a i R1a1a1, jest jednak nadal dyskutowany. Według niedawnej pracy zespołu hinduskich badaczy (ostatnio S.Sharma i zesp., styczeń 2009) uważana do niedawna za ojcowską dla R1a1a haplogrupa R1a1-SRY1532.2 (faktycznie jednak R1a-M420) miałaby się wyłonić w północnych Indiach na terenie Kaszmiru; albo w środkowych Indiach (w plemieniu Saharia) około 18.400 lat temu (licząc 25 lat na pokolenie). Tam wśród plemion Kashmiri Pandits zidentyfikowano 9 osób (4% spośród badanych) z tą haplogrupą, a w plemieniu Madhya Pradesh Saharia 13 osób (23% badanych). Według tych badań, na terenie Kaszmiru lub Indii miałaby powstać także następna mutacja, M17 i M198, dająca początek haplogrupie R1a1a. Dała ona zarazem początek – według tych autorów – hinduskim Indoeuropejczykom, głównej populacji Indii. Obecnie do indoeuropejskiej populacji R1a1a w Indiach należy do 17% hinduskiego społeczeństwa (około 100 milionów ludzi). I co najciekawsze, ta głównie populacji utworzyła najwyższą kastę hinduską, kapłańskich braminów albo przynajmniej nią liczebnie zawładnęła . Przeciętnie blisko połowa, a w głównej ich grupie – nawet 72% kapłanów-braminów wyróżnia się hg R1a1a, podkreślają badacze hinduscy. Daty jakoby sugerują, że z hinduskiej populacji R1a1a miałaby wywodzić się późniejsze populacje Słowian i innych pokrewnych ludów. Autorzy zamieszczają daty tej haplogrupy na Bliskim Wschodzie i w Europie – 11.200 lat temu, a w Azji Centralnej – ok. 8600 lat temu.
Jednak A. KLOSOW, częściowo wspierany badaniami innych genetyków, wskazuje „kolebkę” R1a1a ogólnie w południowej Syberii, w pobliżu Chin. Według Klosowa powstanie mutacji M420, a zatem i haplogrupy R1a, dokonało się gdzieś w okolicach gór Ałtaju, gdzie wśród niektórych plemion, dziś językowo ałtajskich, tureckich i rosyjskich, występuje ojcowska haplogrupa R1-M173 do 20%, czyli w stosunkowo najwyższym zagęszczeniu; choć występuje ona także w Azji Środkowej i na Bliskim Wschodzie – w mniejszym procencie).
Oto przytaczane przez niego fakty:
Alan Bittles et al. 2007
stwierdził istnienie dość znacznych zagęszczeń R1a1 (M17, M198), czyli obecnie R1a1a, w dwóch północnych prowincjach Chin: Liaoning (północnowschodnie Chiny) i Gansu (północne Chiny), zwłaszcza w plemionach Bonan, Dongxiang, Hui (czyt. Huej) i Salar. W niektórych z nich częstotliwość R1a1a dochodzi do 32 %. Etnolodzy wskazują na istniejące u większości z tych plemion przekonanie o ich obcym pochodzeniu, spoza Chin.
Anatole Klyosov 2009
w co dopiero opublikowanym Вестник Российской Академии ДНК-генеалогии (Wiadomości Rosyjskiej Akademii genealogii Y-DNA) Том 2, № 5 2009 август, w artykule Древнейшие восточно-азиатские ветви гаплогруппы R1a, (Stare wschodnioazjatyckie gałęzi haplogrupy R1a) dokonał obliczeń i ustalił, że

R1a1a wywodzi się z południowej Syberii; mutacja M17-M198 powstała tam 20.000 lat temu

bowiem na taki czas wskazują jej haplotypy STR, które Klosov w swojej pracy opublikuje.
Doszedł do wniosku, że jedna część tej populacji z południowej Syberii wyemigrowała przez północnowschodnie i środkowe Chiny do południowych Indii i Pakistanu; w Indiach stanowi starą populację wśród drawidów, ze wspólnymi przodkami z czasu 7000-12000 lat temu.
Druga część, która pozostała „na miejscu” w Syberii, dała później początek być może niektórym starym tamtejszym kulturom archeologicznym, jak np. taszbułatowskiej (8000-7000 lat) i Afanasjewo (rejon Ałtaju 4500-4000 lat temu).
Trzecia zaś część wyemigrowała na zachód, docierając około 12.000 lat temu na Bałkany, by po kilku tysiącach lat około 5000-4000 rozejść się po Europie, w tym także do pontyjsko-kaspijskich stepów, oraz dalej na wschód, za Ural, tworząc kulturę Sintaszta i Andronowo, gdzie uformowała sie populacja Ariów, która w północnych Indiach dała początek młodszej, indoeuropejskiej części R1a1a (o czym niżej).
Datowanie haplogrupy R1a1a na czas około 20.000 lat pociągnie za sobą wcześniejsze datowanie powstania także mutacji M173, czyli haplogrupy R1, datowanej przez T. Karafet et al. 2008 na czas 18.500lat temu.
Klosow jednak dodaje, że konieczne są dalsze ustalenia w temacie datowania i migracji hg. R1 i R1a1a oraz jej rozprzestrzeniania się.
Najnowsza publikacja o starych azjatyckich haplogrupach, w tym R1a1a, zob. Shou et al. 2010 Ocena artykułu w Rodstwo.ru

Klosow, przeprowadzając rewizję dotychczasowego datowania haplogrup europejskich i azjatyckich, w tym także R1a1a, zauważył, że dokonane przez historyków, językoznawców i archeologów datowanie inwazji półwyspu Indyjskiego przez Ariów z północy i zaistnienie tam indoeuropejskiego języka dopiero na połowę drugiego tysiąclecia p.n.e. jest zgodne tylko z poprawnym datowaniem i genealogią hinduskiego haplotypu R1a1a, wyraźnie identycznego z haplotypem wschodniosłowiańskim, lecz nieco młodszego.
Bowiem spośród Prasłowian wschodnich, których wspólny przodek wywędrował około 2750 lat p.n.e na ukraińsko-rosyjskie stepy, część populacji, którą datuje sie na 2300 lat p.n.e, migrowała dalej na wschód, na teren dzisiejszego północnego Kazachstanu i południowego Uralu, tworząc tam rozległą kulturę andronowską (z centrum nad Jeziorem Aralskim). Niewielka grupa z tej populacji zbudowała sobie około 1800 r. p.n.e m.in. miasto/zamek o nazwie Arkaim na południowym krańcu Uralu. Został on jednak porzucony po około 200 latach. Bowiem po jakiejś katastrofie, którą można kojarzyć z wybuchem (około 1628 lat p.n.e) wulkanu Santorini (zwanym też Thera) na Morzu Egejskim i który pochłonął cywilizacje minojską, a na szerokiej przestrzeni północnej półkuli na długi czas zakłócił pogodę (znaczne ciemności i obniżenie temperatury) ludność Arkaim z R1a1a porzuciła gród i udała sie na południe, zaludniając Kirgizję i Tadżykistan (tam dziś wśród ludności – do kilkadziesiąt procent genetycznych ex-Słowian R1a1a!) oraz północne Indie, a chyba osobno – północny Iran (badania irańskie są dotąd niewystarczające).

Co do hinduskiej populacji R1a1a trzeba wiedzieć i brać pod uwagę, że na podstawie tekstów hinduskiej świętej księgi Rygwedy i innych badań, zwłaszcza archeologii i językoznawstwa, światowa nauka dotąd uważa indoeuropejski lud Ariów, który dał początek kastom braminów hinduskich i hinduskim Indoeuropejczykom, raczej za najeźdźców z północy w połowie II tysiąclecia p.n.e., co potwierdza genealogia genetyczna. Dlatego Genetyka na portalu Eupedia podkreśla: „Kapłańska kasta braminów składa się niemal wyłącznie z haplogrup R1a1, R2 i J2a (chociaż R1a1a stanowi dwie trzecie z linii), przybyłych w ramach indoaryjskiej migracji z zewnątrz w epoce brązu 3500 lat temu”. Genealogia Y-DNA w badaniach A.K. zdaje się potwierdzać pochodzenie językowo indoeuropejskich Ariów od Słowian wschodnich, o czym niżej, w rozdziale o ekspansji Słowian.

[Inne mutacje w haplogrupie R1a1a-M17-M198, oprócz R-M458 i L260, zostały rozpoznane poza tradycyjnymi ziemiami słowiańskimi, zwłaszcza w Azji; stąd tam kolejne haplogrupy: R1a1a1a-M56, R1a1a1b-M157, R1a1a1c-M64.2, R1a1a1d-P98, R1a1a1e-PK.5, R1a1a1f-M434. Te wszystkie są nieliczne, co najwyżej kilkuprocentowe lub tylko śladowe i bardzo młode. Ostatnio zidentyfikowano dwie duże podgrupy: środkowoeuropejska R1a1a1g-M458 i zachodniosłowiańska R1a1a1g2-L260. Spodziewane jest wykrycie nowej mutacji wśród obecnych R1a1a w Skandynawii razem z Kirgizją oraz kilku mutacji w R1a1a w Indiach].


Kolejne badania A. KLOSOWA
21.11.2009 r. Journal of Gnetic Genealog 5/2 2009. opublikował właśnie ważną dwuczęściową pracę A. Klyosova na temat rozpoznania interesujących nas haplotypów w haplogrupie R1a1a, datowania pierwszych wspólnych przodków i migracji. Odnotowuje też i krótko omawia rezultaty badań Underhilla et al. 2009.
DNA Genealogy, Mutation Rates…, cz. I
DNA Genealogy, Mutation Rates…, cz. II

W części 1. autor omawia swoje sposoby rozróżniania haplotypów i trzy metody obliczania czasu poszczególnych haplotypów od wspólnego przodka (TMRCA);.stosowane razem, sprawdzają się wzajemnie i dają znaczną dokładność i pewność.

W części 2. znajdują się praktyczne zastosowania tych metod do obliczania czasu głównych populacji haplogrupy R1a1a (M17) (bez szczegółowego zajmowania się dopiero co wykrytą podgrupą R1a1a7) oraz innymi wybranymi haplogrupami i populacjami
Oto haplogrupa R1a1a – wg. Anatole Klyosov 2009
datowana z miarą pewności 95%

AZJA
20.000 lat – geneza w południowej Syberii lub w Chinach
11.850 lat – wspólny przodek indo-słowiański

7125 lat – Indie Pd, plemiona Andra Pradesh
7025 lat – Pakistan
4050 lat – Indie Pn.zach, plemiona indoeuropejskie – Ariowie
3200 lat – Indie Pd., plemiona Chenchu (z indoeuropejskich Ariów)
350 lat – Indie Pd., w plemieniu Chenchu, jeńcy islamscy z Europy
3750 lat – Półwysep Arabski

EUROPA
11.650 lat – Bałkany (Macedonia, Kosowo, Serbia, Bośnia),
a początek ekspansji z rejonu Bałkanów – około 6000 lat temu.
(K. Nordtvedt tę gałąź datuje jednak tylko na 5050 lat!)
4750 lat – Rosja i Ukraina (także Tadżykistan i Kirgistan)
4700 lat – Niemcy (4600 – groby R1a1a w Eulau)
4550 lat – Polska
4425 lat – Inne kraje środkowej i zachodniej Europy
4125 lat – Czechy i Słowacja
3825 lat – Norwegia
3375 lat – Szwecja

R1a1a7 (M458) w Polsce może być, wg Klosowa, owocem ponownego zaludniania tego regionu ze wschodu po znacznym wyludnieniu związanym z inwazją populacji haplogrup R1b1b2 około 3200-2500
Inne wybrane haplogrupy:
R1b, I1, I2, H1, C2, Q1

16.000 lat – Haplogrupa R1b (M343) - geneza tej haplogrupy
6775 lat – R1b – w niektórych populacjach rosyjskich
5475 lat – R-L23 – praojciec europejskich grup celtyckich
4375 lat – R-M269 – praojciec europejskich grup celtyckich
(iberyjskich, brytyjskich, italskich, alpejskich, germańskich)
4225 lat – R1b1b2 w Szwecji
4175 lat – R-U106 Celtowie germańscy
4150 lat – R1b1b2 Flamandowie
4125 lat – R-M152 Celtowie alpejsko-italscy
3950 lat – R-P312, grupy celtyckie
3800 i 3350 – R1b1b2 w Irlandii, dwie linie
3625 lat – R-M167 w Iberii
3625 i 3500 – R-M153 Baskowie, dwie linie
3600 lat – R-L21 Celtowie alpejsko-brytyjscy
2400 lat – R1b1b2 w Brytanii

9600, 6250, 5700, 5000 - I2, I2a2, I2b1, I2b2 Irlandia
3425 lat – I1 w Niemczech
3375 lat – I1 w krajach skandynawskich
3225 lat – I1 w krajach Europu Wschodniej
9000 lat – J1 na Bliskim Wschodzie

3975 lat – H1 Romowie/Cyganie w Indiach, w plemieniu Koraja
1125 lat – H1 Romowie/Cyganie w Chorwacji
550 lat – H1 Romowie/Cyganie w Bułgarii

2325 lat – C2 Maorysi, Polinezja.
16.000 lat – Q1a3a rdzenni Amerykanie, Indianie


Badania innych autorów
Archeolodzy zaś, np. David Anthony (zob. Dyskusja n.12 i mapy), jako pośrednią praojczyznę Słowian przed ich europejską migracją wskazują teren starej kultury Boh-Dniestr, oraz horyzont Jamna (kurhanowy), a z którymi trzeba jakoś połączyć także kulturę ceramiki sznurowej (Corded Ware). To wszystko na wielkim terenie od Karpat Wschodnich po Ural. Najnowsze badania, ogłoszone przez Underhilla (4.11.2009; zob. niżej, rozdz.6) jednak nie bardzo wskazują na ten wschodni teren, lecz na ziemie polskie. Potwierdza go Klosow i Rożanskij (7.12.2009; zob. niżej, rozdz.6). Jeszcze dokładniej ten temat rozwiązuje paleokraniometria W. Ryżkowa.

Zadziwiająca jest jednolitość, liczebność, a zarazem rozległość na mapie Eurazji ludności z haplogrupą R1a1a-M17 (i jej podgrupami, np. R1a1a1g-M458 i R1a1a1g2-L260): od Uralu na wschodzie, po linię Łaby i wschodnich Alp na zachodzie; od Bałtyku, a nawet wybrzeży Norwegii i zachodniej Szkocji na północy, po Indie, Macedonię i Morze Czarne na południu! Największą częstotliwość tej haplogrupy w Europie, do ponad 60% ludności, stwierdza się w pasie między Bałtykiem a Morzem Czarnym, obejmującym całą Polskę i Ukrainę.

Haplogrupa R1a1a (M17)
na mapie EurazjiWidoczne zagęszczenia w rejonie Polski, Ukrainy i Rosji, północnego Pakistanu i Indii oraz Azji Środkowej (Kirgizja).

wg. Chiaroni et al. 2009

Ludność Europy w starożytności na początku nowej ery według portalu Eupedia.tree2.Zob. rozmieszczenie R1a na wschodzie, R1b na zachodzie, I2a na południu i wschodzie, I1, R1a, R1b na północy nordyckiej, N na północy rosyjsko-fińskiej i uralskiej, E w rejonie Grecji.

Haplogrupą R1a1a wyróżniają się, jak widzimy, szeroko rozprzestrzenione na kontynencie europejskim ludy słowiańskie i bałtyjskie oraz te, które się dowodnie z ich wspólnoty wydzieliły (łącznie z Kirgizami, Tadżykami i indoeuropejskimi Ariami/Hindusami, o czym niżej). Mając na uwadze to, że spośród kulturowych wyróżników etnosu język jest najbardziej trwałym dobrem, a według niezmiennej zasady, zakłócanej tylko nadzwyczajnymi zdarzeniami,
język otrzymuje się w rodzinie od przodków i praprzodków jako podstawowe dobro tradycji rodowej i plemiennej, więc początek słowiańskiego języka wolno i trzeba łączyć z początkiem nie tylko polskiego oddziału R-M458, ale i euroazjatyckiego R-M17, a nadto jego substratu trzeba dopatrywać się w ojcowskiej haplogrupie R1a1 (gdzieś w Azji Środkowej), a nawet jeszcze wcześniej – w haplogrupie R1 (tamże?, Azja Zachodnia?), w której języki satemowe hg R1a łączyły się, jako w jednym źródle, z kentumowymi językami hg R1b i wszystkich jej podgrup (zob. niżej).

PODSUMOWANIE

Haplogrupa R1a powstała około 21000 lat temu, zapewne w Azji Środkowej, np. na pogórzu Ałtaju (Wschodni Kazachstan, Kirgizja). Oto Igora Rożańskiego Mapa migracji rodu R1a1a (z dnia 22.11.2010). Cztery główne etapy tej ekspansji/migracji:
1) migracja od kolebki R1a1a w rejonie Ałtaju ku Indiom i ku Bałkanom (zielony/seledynowy), 20-6 tys. p.n.e.
2) pierwsza ekspansja europejska (fioletowy), 6-5 tys. p.n.e. oraz
3) re-migracja na Wschód i Południe, indo-irańscy Ariowie (czewony), 5-3 tys. p.n.e.
4) druga ekspansja europejska (kolor niebieski), 3-2 tys. p.n.e.

Mapa migracji R1a1a wg. Igora Rożańskiego. Gałąź północno-zachodnia (NW), centralna eurazyjska (CEA), wschodnia eurazyjska (EEA), zachodnia eurazyjska-2 (WEA-2), północna eurazyjska (NEA), środkowoeuropejska (CE), zachodniosłowiańska (WS), północnoeuropejska (NE) i młodzsza skandynawska (YS).


6.


Rozwój europejskiego Rodu R1a1a i R1a1a1g/g2.
SŁOWIANIE

(Szczegółowo o migracji i obecności R1a1a1 w rejonie Dunajca, Popradu i Białej, zob.)

Populacja R-M17 i M198, obecna od dziesiątego tysiąclecia przed Chr. najpierw może na Bałkanach, nad Dunajem lub w ogóle w Europie Środkowej, na pewno uczestniczyła jakoś w procesach rewolucji neolitycznej od około 5500 lat przed Chrystusem: w powstaniu i upowszechnianiu się produkcji ceramiki, hodowli zwierząt i rolnictwa, którego skutkiem był szybki rozwój demograficzny i migracje ludności. W tym czasie jedności populacji R1a1a musiał się dokonać proces kształtowania się języka i etnosu, najpierw o wspólnym charakterze indo-słowiańskim, a po rozdzieleniu się – etnosu słowiańskiego.

Z tego terenu dokonały się około 3100 lat przed Chr. migracje w różne rejony Europy, na zachód, północ i wschód. Czas i kierunek wędrówek jest dziś rozpoznawany przez warianty haplotypów w STR w haplogrupie R1a1a, zakodowane w Y-DNA dzisiejszych mieszkańców Europy lub w znalezionych kopalnych szczątkach praprzodków, choć rzadko (bowiem niektóre nowsze plemiona Prasłowian paliły swoich zmarłych; zresztą nie tylko Prasłowianie).

Wynikiem tych migracji był udział R1a1a w powstaniu rozmaitych kultur archeologicznych nad Dunajem, np. ceramiki wstęgowej, oraz na północ i wschód od Karpat, np. kręgu ceramiki sznurowej z kulturami grobów jednostkowych i amfor kulistych. Potem nad Dniestrem, Bohem i Dnieprem dochodzi do symbiozy z ostatnią fazą kultury Cucuteni-Trypolie u wschodnich Karpat, od rzek Prut i Seret do Dniepru.

Genealogia Y-DNA ustaliła, że przodek dzisiejszych wschodnich Słowian z hg R1a1a (M17/198) żył na ziemiach Ukrainy i Rosji od około 2800 lat przed Chr, Następuje teraz rozwój kultury Prasłowian dalej w kierunku wschodnim, ku Wołdze i Uralowi i powstanie kurhanowego kręgu kulturowego Jamna (choć A. Klosov przypisuje to populacji R1b1b2). Na stepach pontyjsko-kaspijskich słowiańskim kulturom przypisuje się udomowienie konia, stosowanie powozu i upowszechnianie hodowli zwierząt domowych (zob. Renfrew, Archeologia i język, PWN 2001, s. 249).

(Uwaga. Nie znaleziono dotąd w rejonie Ukrainy i Rosji oczekiwanych przez naukowców genetycznych śladów starszej ludności R1a1a, zwłaszcza takich, których by można datować na czasy ukraińskiego refugium podczas LGM, którego domyślał się już O.Semino i zesp. 2000, tak jak je znaleziono na Bałkanach. Ukraina nie jest więc pierwotną kolebką wszystkich Słowian. Zwłaszcza nie wolno ich genezy datować tam na czasy niedługo przed V wiekiem po Chr., jak to głoszą niektórzy archeolodzy polscy, tzw. skrajni allochtoniści („dnieprowcy”) np. K. Godłowski, a za nimi także niektórzy genetycy (zob. Dyskusja n.5), chyba wprowadzeni w błąd publikacjami znanego niemieckiego archeologa i rasisty Gustawa Kossiny (+1931). Około VI-VII w. po Chr., a więc już w czasach historycznych, ówcześni Słowianie z Ukrainy swoją reemigracją tylko może nieco zasilili osadnictwo południowych Słowian na Bałkanach, przerzedzone klęskami w wojnach z cesarstwem wschodnim oraz na terenie Polski i krajów sąsiednich).

Dziś na Ukrainie, Białorusi i w Rosji żyje około 50% ludności naszych haplogrup (w niektórych starych miastach do 70%). Genealogia Y-DNA, prowadzona przez A. Klosowa i współpracowników, zidentyfikowała nawet starożytnych założycieli dziewięciu plemion ruskich z czasu około 2000 lat p.n.e i późniejszego, nazwanych imiennie dopiero we wczesnośredniowiecznych zabytkach pisanych, m.in. bliscy nam Wołynianie, Bużanie i Biali Chorwaci (kilka kopalnych szczątków ludzi owego osadnictwa hg R1a1a zidentyfikowano nawet w Krasnojarsku w południowej Syberii).

Równie stare jak na Ukrainie i Rosji, bo z około 2700 lat p.n.e., korzenie plemion R1a1a (M17/198) znajdują się na terenie Niemiec, a więc jest tam daleko wcześniejsze niż geneza Germanów, zwłaszcza tam, gdzie dziś nadal żyje skondensowane osadnictwo także słowiańskiej hg R1a1a1g/g2 Serbołużyczan (choć zwykło się je datować dopiero na wiek VII po Chr.). Potwierdza to np. niedawne, dokonane w 2005 r., odkrycie cmentarzyska kilkunastu zmarłych, a wśród nich trzech męskich osób z hg R1a1a w Eulau, 40 km za Lipskiem nad rzeką Soławą (niem. Saale) w dorzeczy Łaby w Saksonii. Owe groby ofiar jakiejś starożytnej przemocy pochodzą z około 2600 lat p.n.e i wyróżniają się świadectwami bogatej kultury życia rodzinnego i małżeństwa egzogamicznego. Plemię to prezentowało kulturowe środowisko tzw. ceramiki sznurowej, kojarzonej powszechnie z Indo-Europejczykami. Wśród ludności niemieckiej do dziś około 10% wykazuje haplogrupę R1a1a, których wspólny przodek żył tam już około 2700 lat p.n.e.

Godni uwagi są Nadłabscy Serbowie. jest możliwe, że w jakimś sensie oni, zanotowani przez tzw. geografa bawarskiego jako Zeriuani (Serbianie?), byli tymi, „z których wszystkie plemiona słowiańskie powstały i ród swój – jak zapewniają – wywodzą”. Wśród ludności niemieckiej do dziś około 10% wykazuje haplogrupę R1a1a, których wspólny przodek żył tam już około 2700 lat p.n.e. Wyizolowani w niemieckiej społeczności Serbołużyczanie słyną obecnie z tego, ze jest u nich największe w Europie zagęszczenie hg. R1a1a1 (63%). Ale niesłusznie, gdyż jeszcze większe zgęszczenie zostało zauważone na Polskim Spiszu (73%, zob.).

Można ich śmiało identyfikować z tzw. kulturą grobów jednostkowych, która pojawia się około 2700 przed Chr. w ramach paneuropejskiej kultury ceramiki sznurowej. Jej południowy region rozciągał się od Małopolski przez Śląsk i Czechy po Solawę (dopływ Łaby), z Serbołużyckim Eulau. Północny region tej kultury przylegał do Bałtyku i rozciągał się od Kujaw i dolnej Wisły, przez Wielkopolskę, rejon dolnej Odry i Meklemburgię po Dolną Łabę (z tym horyzontem można kojarzyć późniejsze R1a1a w jaskini Lichtenesteinhohle z ok. 1000 przed Chr.), zob. Dyskusja, n.16. Także słynna kultura łużycka może być bez zastrzeżeń przypisana głównie (choć nie tylko) słowiańskiej hg R1a1a. Populacje haplogrupy R1a1a i jej podgrupy żyją dziś w Polsce w największym w całej Europie jednorodnym zagęszczeniu, bo blisko 60% ludności Polski.
Eupedia.tabl Na tablicy rozmieszczenie haplogrup w dzisiejszych krajach europejskich; zob. R1a1a w czwartej kolumnie. Liczby oznaczają procenty owej haplogrupy w poszczególnych krajach. R1b – to zachodnioeuropejska.
Zobacz skład etniczny (ojcowski, plemienny) ludności dzisiejszej Polski (Poland) i jej sąsiadów

Podobnie jak w Polsce R1a1a (bez uwzględnienia podziału na R1a1a i R1a1a1g/g2) pojawia się w Czechach (dziś 30%), Słowacji (40%), Węgier (32%) i Anglii (5% mieszkańców), Irlandii (dziś m.in. klany Donaldów i Douglasów), w Szkocji; w Norwegii (do 30% mieszkańców części zachodniej). Stąd osadnictwo R1a1a1 emigrowało do Islandii (dziś tam 23% ludności). Nadto do Austrii – dziś ok. 25%. Także w Szwecji i Norwegii tj. w nadmorskich regionach zachodnich. Na Litwie, Łotwie i Estonii dziś odpowiednio 38, 40 i 32%.

W sumie, na mapie geno-geografii Europy największe zagęszczenie słowiańskiej hg R1a1a1 ciągnie się szerokim pasem od Bałtyku po Morze Czarne (co jest wodą na młyn tym, którym marzy się Polska „od morza do morza”!).
Drzewo genealogiczne europejskiego oddziału R1a1a1.
Gałęzie haplotypów, datowanie i ich rozmieszczenie na mapie Europy

ŻRÓDŁA

1. I. Rożanskij i A. Klosow, listopad 2009
- kompendium aktualnej wiedzy o europejskiej części populacji R1a,
(gałęzie przed rozpoznaniem mutacji M458 i haplogrupy R1a1a7)
„Haplogrupa R1a: haplotypy, linie genealogiczne, historia, geografia„
И. Рожанский и А. Клёсов, Гаплогруппа R1a: гаплотипы, генеалогические линии, история, география,
w: Вестник Российской Академии ДНК-генеалогии t.2, nr.6 (listopad), 2009 r., s. 974-1099.

2. A. Klosow i I. Rożanskij, grudzień 2009
o haplogrupie R1a1a1g, czyli gałęzi środkowoeuropejskiej i zachodniosłowiańskiej
„Podgrupa R1a1a1g – M458 – populacje, geografia, historia„
w: Вестник Российской Академии ДНК-генеалогии t.2, nr 7 (grudzień), 2009 r., s.1200-1216.
w języku rosyjskim, gruntowny komentarz do pracy Underhilla et al. 2009 (zob. niżej) w temacie haplogrupy R1a1a1g-M458, uzupełnienie pracy Rożanskiego-Klosowa
„Haplogrupa R1a: haplotypy, linie genealogiczne, historia, geografia” Вестник t.2, nr 6, 2009 r. (zob. wyżej).

3. I. Rożanskij i A. Klosow, styczeń 2010
o bliższym genealogicznym związku gałęzi skandynawskich z kirgiską.
„Migracje z południowej Syberii i Azji Środkowej z punktu widzenia genealogii Y-DNA„
Вестник Российской Академии ДНК-генеалогии, tom 3, nr 1, 2010 r.

4. I. Rożanskij – 2009-2010
kilkanaście map rozmieszczenia gałęzi haplotypów R1a1a1
Google-mapy;

5. P. Szwarew, Forum Rodstvo.ru, omówienie map i drzew genealogicznych
Гаплогруппа R1a: гаплотипы, генеалогические линии, история, география, И. Рожанский и А. Клёсов

6. I Rożanskij, A. Klosow, styczeń 2010
„Migracje z południowej Syberii i Azji Środkowej do północnej Europy z punktu widzenia genealogii Y-DNA„
Миграции из южной Сибири и Средней Азии в северную Европу с точки зрения ДНК-генеалогии
w: Вестник Российской Академии ДНК-генеалогии Том 3, № 1 2010 январь
http://www.lulu.com/items/volume_67/804 ... 049755.pdf

Schematyczne drzewo genealogiczne europejskiej R1a1a1 i podgrup
Autorzy: Anatole Klyosov, Igor Rozhansky, Pavel Shvarev, 2010. (źródło: http://rodstvo.narod.ru/org/2.htm)


Drzewo genealogiczne populacji R1a1aNazwy gałęzi kolejno (od lewej)
i linki do map1. Północnoeuropejska

2. Środkowoeuropejska
R1a1a7 (M458)

3. Zachodniosłowiańska
R1a1a7b (L260)

4. Aszkenazyjska (żydzi)

5. Centralna eurazyjska-3
- niebieska

6. Pólnocna eurazyjska

7. Zachodniokarpacka

8. Мłodsza skandynawska

9. Centralna eurazyjska-1
- żółta

10. Północnokarpacka

11. Bałtycko-karpacka

12. Centralna eurazyjska-2
- czerwona

13. Wschodnia eurazyjska,
Kirgizi

14. Zachodnia eurazyjska

15. Starsza skandynawska

16. Północnozachodnia
(„dziesiętniki”)

17. Stare europejskie:
R1a1a2/3 i R1a1a DYS392=13

18. Wszystkie mapy
gałęzi R1a I.R.

Na dole obrazu:
podziałka skali czasu 1000 lat
dla pnia i poszczególnych gałęzi.

Źródło obrazu http://rodstvo.narod.ru/org/2010.jpg
Objaśnienia
1) W pionie drzewa – populacja R1a1a* – M17/M198. Przybyła ona z Azji do Europy zapewne na Bałkany albo do Europy Środkowej; bowiem najstarsze osiem populacji R1a1a żyje w Europie Środkowej (Polska, Niemcy, Czechy, Węgry, Słowacja, Ukraina Zachodnia), północnej lub na Wyspach Brytyjskich. Pozostałe migrowały w okresie późniejszym już z tzw. Niżu Rosyjskiego.

2) 12000 lat temu – oddzieliła się i migrowała haplogrupa R1a1a1b/c z mutacją M157, zwana staroeuropejską.

3) 7000 lat temu – oddzieliła się i migrowała kolejna populacja staroeuropejska, z DYS392=13.

5) 5100 lat temu (3100 przed Chr.) – oddzieliły się kolejne gałęzie haplogrupy R1a1a*: północnoeuropejska, północno-zachodnia zwana Dziesiętniki, starsza skandynawska, zachodnioeurazyjska i haplogrupa środkowoeuropejska R1a1a1g-M458, z której około 3900 przed Chr. wydzieliła się Zachodniosłowiańska R1a1a1g2-L260. Populacje te jednak przez pewien czas żyły w tzw. demograficznych szyjkach butelki, zanim się rozwinęły w czasie od kilku wieków przed Chr.
Wszystkie populacje z roku około 5100 maja pochodzenie zapewne środkowoeuropejskie (nie wschodnioeuropejskie).

6) 4800 lat temu (2800 przed Chr.) – przed lub po po migracji populacji R1a1a* na tzw. Ruską Równinę, wydzieliło się kolejnych osiem gałęzi, choć także w warunkach „szyjki butelki”. Szczególną historyczną rolę odegrała gałąź centralnoeurazyjska. Trzy jej podgałęzie żyją na szerokim terenie od Irlandii przez Polskę po Półwysep Indyjski. Początek jej od 2.08.2010 datowany jest na rok około 2200 p.n.e., a więc na czas daleko przed migracją indoeuropejskich Ariów spod Uralu do Indii i Iranu około 1600 lat p.n.e. Populacje z Niżu Rosyjskiego około połowy I wieku naszej ery zasilały osadnictwo słowiańskie w Środkowej i Południowej Europie. Niewyjaśniony jest związek z pniem drzewa R1a1a gałęzi gałęzi kirgiskiej i Żydów aszkenazyjskich.

Uwaga.
Dzisiaj żyjące 8 najstarszych populacji rozwinęły się, po przebyciu demograficznej „szyjki butelki”, w latach 2200-1500 przed Chr. Pozostałe – nieco później, zasadniczo w pierwszym tysiącleciu przed Chr.

I jeszcze jedno drzewo całej rodziny R1a1a i mapa ich rozprzestrzenienia w Europieźródło: http://s52.radikal.ru/i137/1009/da/3d9d8ca19f49.jpg

Kolejne wyobrażenie drzewa genealogicznego i połączeń rodowych R1a1a. Na końcówkach promieni kolejne liczby tych, którzy zostali przetestowani. Odległość od centrum oznacza liczbę mutacji.
Połączenia miedzy gałęziami ujawnia tylko specjalny program.

Mapa rozprzestrzenienia rodzin Y-DNA w wielkim rodzie R1a1a.
Największa rodzina, oznaczona szarą linią ciągłą to gałaź centralnoeurazyjska.
Rejon środkowoeuropejskiej R1a1a1g-M458 połączono
z rejonem zachodniosłowiańskiej R1a1ag2-L260.
6b

Podział, datowanie i mapy gałęzi europejskich populacji haplogrup R1a1a i podgrup
wg Igora Rożanskiego 2009 (wybór)

Wszystkie mapy zob.: Google-mapy; zob. też forum Rodstwo.ru

R1a1a-M198
Trzy gałęzie Centralnoeurazyjskie
MRCA tej populacji – około 2200 r.

Wspólny przodek z innymi gałęziami: 4800 lat przed Chr.


Gałęzie
„staroeuropejskie”
5000-10000 p.n.e.
M198, M157 i M204 oraz DYS392=13

Gałąź
„bałtycko-karpacka”
Jej
MRCA
1200 lat p.n.e.





Gałąź
„środkowoeuropejska”
R1a1a1g,
500 lat p.n.e.,




Gałąź
„zachodniosłowiańska”
R1a1a1g2,
575 lat p.n.e.
Gałąź
północnokarpacka
i część północnoeurop.
z 200 p.n.e.,
- dokładnie polskie!
Ich wspólny przodek: 1900 p.n.e.

Te i pozostałe mapy I. Rożanskiego z Ukrainy zdają się nie potwierdzać tezy niektórych archeologów o naddnieprzańskim pochodzeniu Polaków i ich haplogrupy R1a, i to dopiero w V wieku po Chr. Co więcej, wyraźnie zauważa się, że Polska leży jakby w centrum starożytnego osadnictwa słowiańskiego haplogrupy R1a. W Rosji np. o rezultatach pobierania próbek DNA wprost pisze się: ‘Poskrob Ruskiego – znajdziesz Polaka’ (14.01.2008).
Газета.ru: „Поскреби русского – найдешь поляка”


Drzewo genealogiczne
R1a1a (i podgrup)
na podstawie bazy danych Ysearch
(z nazwiskami testowanych).

http://www.rodstvo.ru/forum/index.php?s ... st&p=12572

Sporządził: Павел Шварёв (Rodstvo.ru)


Najstarsze haplotypy R1a1a-M17,M198 w Europie zostały w 2008 r. zauważone przez Klosowa wśród ludności niektórych krajów bałkańskich: Serbia, Bośnia, Kosowo i Macedonia, w materiale, który zebrali i opublikowali M. Perićić i L.Barać. A. Klosow datuje je na około dziesiąte tysiąclecie przed Chr. (około 9600 r.).
Zespół genetyków P. Underhill et al. (listopad 2009, zob. niżej) wykrył zaś ważną europejską mutację R-M458, tworzącą nową haplogrupę R1a1a1g, datując ją, z grubą przesadą, na dziewiąte tysiąclecie przed Chr. i (dość trafnie) wskazując na rejon Polski jakby na teren jej powstania i jakby na praojczyznę znacznej populacji Słowian środkowoeuropejskich, zwłaszcza polskich. Underhill zidentyfikował też dwie inne haplogrupy, R1a1a1f i R1a1a1g1. ale niewielkiego znaczenia. Kolejno, po wykryciu w haplogrupie R1a1a1g mutacji L260 ustalono haplogrupę R1a1a1g2, która definiuje wśród Słowian gałąź „polską”, a raczej zachodniosłowiańską.

ROŻANSKIJ i KLOSOW w swoich obszernych publikacjach dokonują uporządkowania i genealogicznego opracowania obecnej wiedzy o populacjach haplogrupy R1a1a i podgrup R1a1a1b, R1a1a1c i R1a1a1g/g2 oraz ich historii w Europie i Eurazji. Autorzy mają aktualnie do dyspozycji około 2000 haplotypów z bazy YSearch i geograficznych projektów FTDNA oraz z laboratoriów rosyjskich i prywatnych, najwięcej 25-markerowych. Prowadzą w tej chwili jedyne takie prace w świecie.

A. Najdawniejsze gałęzie populacji R1a1a w Europie (od około 10000 lat przed Chr.)
(po modernizacji drzewa i datowania 30.03.2010 przez Igora Rożańskiego i ISOGG 17.08.2010)
- trzy gałęzie w postaci trzech starych haplogrup: R1a1a (zob. wyżej, drzewo: gałąź środkowa, dolna część), R1a1a1b wraz z R1a1a1c (gałąź dolna po lewej) oraz wydzielona seria z DYS392=13 lub14 (gałąź dolna po prawej). Wspólny przodek tych trzech gałęzi żył około 8-10 tysięcy lat przed Chr.

1. Haplogrupa R1a1a-M17/198. Ta haplogrupa jest jakby na osi ewolucji całej europejskiej haplogrupy R1a1a i jej podgrup. Datowana jest w Europie na około 12000 lat temu ((10000 lat przed Chr.) Jej dzisiejszym etapem rozwoju są trzy gałęzie centralnoeurazyjskie (omówione niżej).

2. Stara europejska I (Haplogrupy R1a1a1b i R1a1a1c). Powstanie populacji haplogrup R1a1a1b i R1a1a1c datowane jest na lata około 2400 przed Chr., zapewne na nowym miejscu, po migracji z pierwotnej ojczyzny w południowowschodniej Europie. Są nieliczne i praktycznie nierozdzielne. Wspólny przodek ich i Centralnej eurazyjskiej gałęzi żył około 10 000 lat przed Chr. Jest to zapewne zarazem czas powstania ich mutacji
(Przy okazji informacja: Kolejne haplogrupy R1a1a1d i R1a1a1e są puste – nie znaleziono osób, a odkrytą przez Underhilla haplogrupę R1a1a1f reprezentuje tylko kilkanaście osób w Pakistanie i Omanie).

3. Stara Europejska II czyli oddział z DYS392=13 (L170); datować go trzeba na 125 i 175 lat przed Chr., w zależności od haplotypów 25 czy 37 markerowych; jego wspólny z gałęzią środkowoeurazyjską przodek żył około 5000 lat przed Chr. Jest charakterystyczne, że grupa DYS392=13 z oddziałów R1a1a1b i R1a1a1c ma też trzy spośród trzynastu haplotypów w starej bałkańskiej gałęzi z około 10 tysiąclecia przed Chr.

Zob. wyżej mapa 1, Stara europejska (I i II) gałąź R1a1a.

Niesprzyjające warunki bytowe (tzw. szyjka butelki) lub dryf populacji zdziesiątkowały ich liczebność i nie pozwoliły im na pełny rozwój demograficzny. Zanim jednak do tego kryzysu doszło, około polowy trzeciego tysiąclecia przed Chr., owe populacje haplogrup R1a1a (w tym L170), R1a1a1b i R1a1a1c miały zapewne wydatny wpływ na rozwój archeologicznych kultur naddunajskich, środkowoeuropejskich i dalszych. Archeogenetyka zapewne będzie miała szansę wypowiedzieć się na ten temat, jak to się stało już odnośnie szkieletów z Eulau, Lichtenstein-Hohle, Krasnojarsk itd.

B. Gałęzie haplogrupy R1a1a wydzielone około 3100 lat przed Chr.
Nazwy gałęzi są tylko orientacyjne, ustalone arbitralnie. Gałęzie, które otrzymały orientacyjną nazwę „europejskie” (sześć), wydzielają się wyraziście, a „eurazyjskie” (drugie sześć) – wydzielające się mniej wyraziście. Pięć z nich, a właściwie sześć (dzieląc R1a1a1g na dwie gałęzie) oddzieliło sie od osi R1a1a około 3100 lat przed Chr. Oto one.

4. Północno-zachodnia, tzw. dziesiętniki (z DYS388=10) – głównie na Wyspach Brytyjskich i w Norwegii. Wspólny przodek ich linii starszej żył około 925 lat przed Chr., a linii młodszej – 575 po Chr. Wspólny przodek ich obydwu linii żył około 1700 lat przed Chr., natomiast wydzielenie się mutacji DYS388=10 z populacji R1a1a nastąpiło 3100 lat przed Chr., jak pokazano na drzewie genealogicznym.

5. Starsza skandynawska, której MRCA datowany jest na około 2100 przed Chr.. Do niej dopisano, jako ojcowską, populację z Eulau nad Solawą w Niemczech (zob. I.Rożanskiego mapa gałęzi starszej skandynawskiej), datowaną izotopowo na rok około 2600 lat przed Chr., nosicieli przypisywanej Prasłowianom kultury ceramiki sznurowej. Wyróżnia ją szczególnie mutacja markera YCAII=19,21, podczas gdy w Europie wynosi ona przeważnie 19-23. Oprócz tego marker DYS565=13.
Skandynawska gałąź R1a1a zapewne wniosły elementy języka prasłowiańskiego i indoeuropejskiego (odmiany satemowej) do tworzącego się etnosu germańskiego (zob. niżej, w rozdz. 9).

Awatar użytkownika
Husarz
Posty: 822
Rejestracja: 31 paź 2010, 04:37

Re: Badania a DNA

Post autor: Husarz » 20 gru 2010, 19:38

6. Zachodnioeurazyjska, rozproszona niemal po całej Europie. Jej MRCA można datować na 1800 lat przed Chr. W jej podgałęzi, datowanej na około 1000 lat przed Chr., około początku naszej ery żył przodek „klanu karpackiego”, który można identyfikować z Wiślanami.
7. Północnoeuropejska, skoncentrowana jest wyraźnie nad Dolną Wisłą. Jej dwie podgałęzie datowane są na lata 1700 i 250 przed Chr., a ich wspólny przodek żył około 2000 lat przed Chr.

8. Środkowoeuropejska (CE) R1a1a1g, wyróżnia się własną mutacją -M458, powstałą około 3000 p.n.e. (choć według najnowszej ilustr. I.R. – ogólnie przed 2000 lat p.n.e.) Obecna jest w krajach Europy Środkowej, głównie w trójkącie od Czech do ukraińskiego Zakarpacia i Basenu Dunaju (także Małopolski i Śląska, a nawet Wielkopolski, kraju Polan); jest liczna – ponad 20 milionów mężczyzn w Europie. Wyłoniła się prawdopodobnie na południe od Karpat, zapewne w Basenie Dunaju. Wyróżniają ją rzadkie markery DYS464e-f-g, a zwłaszcza mutacja M-458, wspólna z gałęzią zachodniosłowiańską. Według mapy I.R. środkowoeuropejska gałąź ma dwie podgałęzie. Jedna datowana na około 400 lat p.n.e., inna 200 lat p.n.e. Ich wspólny przodek żył około 700 lat p.n.e.
W tej populacji, w dunajsko-karpackiej ojczyźnie tej gałęzi prawdopodobnie zrodził jakiś „kult” cesarza Karola niemieckiego i stąd upowszechnić się ogólnosłowiańskie słowo „król”. Tam też mogła być też praojczyzna Polan polskich i naddnieprzańskich (zob. u Nestora). Interesujące jest i to, że ekspansja części tej populacji (zwł. z DYS464e-f-g), zapewne w połowie I tysiąclecia n.e., szła – jak wskazuje drzewo genealogiczne – w kierunku z zachodu na wschód, na Ruską Równinę i ku Morzu Białemu, więc w przeciwnym kierunku niż inne, znane w tradycyjnej literaturze naukowej, migracje w czasie wędrówek ludów – ze wschodu na zachód (s.1026).

9. Zachodniosłowiańska (ZS) R1a1a1g2. Wyróżnia się mutacją L260, podporządkowaną mutacji M-458 w gałęzi środkowoeuropejskiej R1a1a1g, wydzielona z niej, według ilustr. I.R. około 1200 lat przed Chr. Rozmieszczona jest głównie w Polsce, Czechach, Słowacji i na Rusi Zakarpackiej. Powstała zapewne nieco na północ od Karpat. Stanowią ją populacje głównie w dorzeczach Wisły, Odry i Łaby (Polska, Czechy i Słowacja). Przodek gałęzi ZS, według mapy I.R., żył w latach około 575 przed Chr. Obydwie gałęzie dość długo żyły w pewnej od siebie separacji, skoro środkowoeuropejska gałąź w części migrowała na wschód i północ raczej jako sama.
UWAGA. Gałęzie zachodniosłowiańska i środkowoeuropejska, mające wspólną mutację M458 z około 3000-2000 lat przed Chr. (zob. wyżej, gałąź CE), oddzieliły się wtedy od gałęzi centralnej eurazyjskiej (CEA); znalazły się jednak w sytuacji długo trwającej demograficznej „szyjki butelki”, albo znacznie zostały eksterminowane i rozwinęły się ponownie dopiero około połowy pierwszego tysiąclecia przed Chr.
(Tak więc ewolucja i datowanie gałęzi zachodniosłowiańkiej (ZS), środkowoeuropejskiej (CE) jak i większości pozostałych z R1a1a1 w tym rejonie Europy oraz kojarzona z nimi paleokraniometria kultur naddunajskich i środkowoeuropejskich (już od kultury ceramiki liniowej rytej do kultury ceramiki sznurowej i późniejszych) nie potwierdzają zapoczątkowanej przez niemieckiego archeologa R. Kossinę tezy skrajnych allochtonistów o nieobecności Słowian na naszych ziemiach przed połową pierwszego tysiąclecia naszej ery i o jedynym tylko kierunku ich ekspansji: znad Dniepru ku Wiśle i Odrze!).
GENEZA JĘZYKÓW SATEMOWYCH (hindo-bałto-słowiańskich)

Na ojczystym terenie, zapewne gdzieś między Dunajem a Karpatami, w populacji R1a1a1 dokonała się satemizacja języka, dotąd zapewne kentumowego (jak w haplogrupie R1b), równoznaczna z formowaniem się języka praindo-bałto-słowiańskiego, a wnet potem, od około III tysiąclecia p.n.e. (ale jeszcze przed terytorialną ekspansją Prasłowian), oddzielenie się języka indo-irańskich Ariów oraz późniejsze oddzielenie się języka bałtyjskiego.
Ostatecznie ludności R1a1a, R1a1a1g i R1a1a1g2, żyjącej na niewielkim terenie Europy w Kotlinie Dunajskiej lub w rejonie Karpat, należy przypisać dokonanie podstawowych prasłowiańskich innowacji językowych, których zaistnienie po migracji znacznej części tej populacji na wschód i rozproszeniu ludności byłoby już niemożliwe (por. I. Rożanskij i A. Klosow, Wiestnik, t.2, n.6)

C. Gałęzie haplogrupy R1a1a wydzielone około 2800 lat przed Chr.

10.11.12. Trzy gałęzie Centralnoeurazyjskie.

To trzy duże populacje blisko spokrewnione, powiązane wspólnym przodkiem z około 2800 lat przed Chr., upowszechnione są od Wysp Brytyjskich, poprzez Europę kontynentalną i rejon tzw. Ruskiej Równiny, do Indii (zob. mapa Rożanskiego, gałęzie rozróżnione kolorami). Wspólny przodek żyjącej populacji Centralnoeurazujskiej datowany jest obecnie (od 2.08.2010) na około 2200 lat przed Chr.

Po około 2800 r. przed Chr. dokonało się przybycie pierwszych niewielkich populacji CEA z naddunajskiej Europy na Ruską Równinę (i dalej, na teren całej „postsowieckiej” Rosji). Haplotypy modalne trzech gałęzi Centralnej eurazyjskiej, jak i ich MRCA, są prawie identyczne. Wschodnim ich populacjom R1a1a można przypisać m.in. wielkie wschodnioeuropejskie kultury archeologiczne (horyzont) Jamna, Poltavka, grobów zrębowych i wielką kulturę Andronowo ze słynnym „grodem” Arkaim (1800 lat przed Chr). Przedłużeniem ich ekspansji była migracja Ariów ku Azji Centralnej, Iranowi i Indiom. Ekspansja tych populacji prawdopodobnie zasilała także w pierwszym tysiącleciu p.n.e. inne, zwłaszcza środkowoeuropejskie populacje, które wcześniej przeżywały demograficzną „szyjkę butelki”. Zapewne z rejonu nadwołżańskiej i nadkaspijskiej Rosji dokonała się ekspansja R1a1a ku Kirgizji i Skandynawii (młodsza gałąź z około połowy pierwszego tysiąclecia naszej ery).
Gałęzi Centralnej eurazyjskiej (CEA) na pewno przysługuje nazwa „Satemowcy„, czyli lud języka indoeuropejskiego odmiany satem (od satem ‘sto’ w językach słowiańskich i indoirańskich; w odróżnieniu od centum ‘sto’ w językach zachodnioeuropejskich).
Zob. osobny opis tej gałęzi Centralnej eurazyjskiej na stronie genealogii rodzinnej.

13. Północnoeurazyjska, młoda, rozpowszechniona zwłaszcza na północny-wschód od Polski: Białoruś, Ukraina i Rosja. Jej MRCA datowany jest na około przełomu ery starej i nowej.

14. Zachodniokarpacka, niewielka i bardzo rozproszona. Jej MRCA żył około 1675 lat temu, a wspólny jej przodek z gałęzią środkowoeuropejską żył około 2700 lat przed Chr.

15. Młodsza skandynawska – obecna także na Wyspach Brytyjskich i Islandii. Składa się z trzech podgałęzi. Datowane są na lata od 200 przed Chr. do 700 po Chr. Zarówno podobieństwo haplotypu, jak i dane archeologiczne i tradycje kulturalne (sagi skandynawskie i kult Odyna) wskazują na pokrewieństwo, biologiczne i kulturowe, tej populacji skandynawskiej ze środkowoazjatyckimi, kirgisko-mongolskimi (zob. niżej). Czas ekspansji kojarzy się z okresem wędrówek ludów około V-VI wieku (brała w niej udział zapewne także populacja haplogrupy Q z południowej Syberii, obecna do dziś w Skandynawii). Punktem wyjściowym ich ekspansji na północny zachód mógł być teren tzw. Ruskiej Równiny lub Azji Centralnej (zob. Wiestnik 3/1, s. 66).

16. Północnokarpacka, rozpoznana głównie na terenie Polski. Jej MRCA datowany jest na 200 lat przed Chr.
17. Bałto-karpacka, mało wyraziście oddzielona i skoncentrowana. Jej trzy podgrupy datowane są na czas od około 1200 lat przed Chr. do 300 po Chr. Zaś ich wspólny przodek żył 1200 lat przed Chr.
18. Kirgiska. Migracja R1a1a ku Kirgizji mogła dokonać się w czasach tzw. wędrówek ludów, czyli około połowy I tysiąclecia n.e. (zob. Wiestnik 3/1, s. 66). Wspólny przodek gałęzi kirgiskiej z młodymi skandynawskimi żył około 1500 lat przed Chr. „Kиргизы (до 80 % носителей R1a1 из Киргизии и Западной Монголии) выстраиваются в отдельную молодую ветвь. Их ближайшие родичи – младшие скандинавы (около 3500 лет до общего предка)” (I.Rożanskij, Rodstvo, 10.08.2010).

19. Gałąź żydów aszkenazyjskich, rozpowszechniona zwłaszcza w pasie między wschodnim Bałtykiem a północno-zachodnim brzegiem Morza Czarnego. Ta populacja, ma swojego wspólnego przodka (pierwotnie Słowianina?), konwertytę na judaizm, około 900 rok n.e., a z całą haplogrupą R1a1a – wspólnego przodka (choć wówczas jeszcze nieżydowskiego) około 4100 lat przed Chr.

UWAGA.
W rejonie Europy Środkowej nastąpiło spotkanie ludności hg. R1a1a z ludnością kultury pucharów lejkowatych i amfor kulistych (zapewne hg. I1 i I2), oraz zainicjowanie i/lub upowszechnianie kilku innych kultur, zwłaszcza ceramiki sznurowej (Eulau), toporów gładzonych i grobów jednostkowych. Regres demograficzny, trwający do początku pierwszego tysiąclecia przed Chr. w rejonie Europy Środkowej nie był całkowity i nie oznaczał katastrofy kulturowej, zwłaszcza że na sąsiednich ziemiach dzisiejszej Ukrainy i Rosji Europejskiej tego regresu nie było, było więc jakieś okresowe wsparcie i demograficzne i kulturowe dla ziem rejonu Środkowej Europy


Oto drzewo haplotypów hg R1a1a1g*( Klosow) z danych Underhilla.
Po powiększeniu obrazu łatwo zauważysz dwie oddzielne gałęzie.
Po lewej, gałąź 26 haplotypów tzw. zachodniosłowiańskich.
Po prawej 30 haplotypów tzw. środkowoeuropejskich.
Liczby oznaczają numery kolejne na liście bazy Y-DNA.

Mapa zagęszczenia populacji haplogrupy R1a1a1g w Europie Środkowej.
Znaki jasne – to gałąź „środkowoeuropejska”.
Znaki ciemne – gałąź „zachodniosłowiańska” (mapa wg. Klosowa, na podstawie danych
z baz Ysearch i FTDNA). Obydwie populacje w znacznej mierze nakładają się na siebie.

Dla porównania – datowanie siostrzanej haplogrupy R1b w Europie, nowa publikacja Klosowa, Gaplogruppa R1,
s. 249-299, zwł. tablica na s. 292-298 (uważać na rachubę czasu u Klosowa: YBP, czyli „od obecnego czasu”).
Вестник Российской Академии ДНК-генеалогии, Wiestnik t.3, nr 2, luty 2010.

* * * * *

6c. Inne badania europejskiej i polskiej haplogrupy R1a1a
1) Gwozdz i Mayka.

Z wynikami pracy A. Klosowa w dużym stopniu harmonizują badania amerykańskich genealogów polskiego pochodzenia, Piotra Gwoździa (Peter Gwozdz) i Wawrzyńca Majki (Lawrence Mayka).

L. Mayka prowadzi program FTDNA Polish Project . Rejestruje tam się wyniki analiz przeprowadzonych w pracowniach FamilyTreeDNA dotyczących materiałów z DNA, dostarczonych przez Polaków ; internetowa strona przedstawia rezultaty badań i identyfikacje haplogrup Polaków (aktualnie, w lutym 2010 – 1202 osób), a w haplogrupie R1a1a7 – podział na klastry, w zależności od haplotypów STR.

Dokładnym rozpracowaniem polskich haplotypów z haplogrup R1a1a i R1a1a1g zajmuje się P. Gwozdz.

Na swojej internetowej stronie Polish clades prowadzi analizę haplotypów, grupuje, oblicza czas populacji i ich migracji. W opublikowanej w JOGG Journal of Gnetic Genealog 5/2 2009 jego pracy i pojawia się więcej informacji na temat metody pracy i jej rezultatów (część II). Czas wspólnego przodka haplotypu P (u Klosowa: gałąź zachodniosłowiańska) z haplogrupy R1a1a1g Gwozdz datuje ogólnie na pierwsze tysiąclecie przed Chr. Ekspansje tej populacji z ziem polskich datuje na lata 400-500 po Chr. W innym miejscu pierwszego przodka tego haplotypu datuje na 400 lat po Chr. Słowiański haplotyp K, odpowiadający haplogrupie R1a1a, łączy nieśmiało z „kulturą” kurhanów (4000 lat przed Chr.), ale dopuszcza i wcześniejsze tysiąclecia, jak to zakładał Underhill.

Dwie populacje z haplogrupą R1a1a* Dwie populacje z haplogrupą R1a1a1g.


_Haplogr. R1a1a, typ K
14% w PolProj.FTDNA
26% R1a w Ysearch,
czas powstania:
ponad 4000 przed Chr. _Haplogr. R1a1a, typ KB
10% w PolProj.FTDNA
25% R1a w Ysearch,
typ „graniczny”,
czas nieustalony Haplogrupa R1a1a7Wspólny przodek
dla typów P i N
- około 1500 lat p.n.e.

(por. datowanie przez Klosowa: 1900 lat,
więc prawie zgodne)
_Hapl. R1a1a1g, typ N
9% w PolProj.FTDNA
10% R1a w Ysearch,
„nie-tylko-polski”,
z ok. 500 lat przed Chr. _Hapl. R1a1a1g2, typ P
15% w PolProj.FTDNA
6% R1a w bazie Ysearch,
„tylko polski”,
z ok. 400 lat po Chr
1) Typ K i typ K-Borderline to dwa klastry starszej haplogrupy R1a1a w Polsce i krajach słowiańskich, z których wywodzą się typy N i P. Obok typu K i KB wraz z ich podtypami, aktualnie wymienia się także klaster E i „mój” klaster F.

2) Typ N w pracy Gwozdzia odpowiada gałęzi środkowoeuropejskiej u Klosowa; a typ P – gałęzi zachodniosłowiańskiej. Autorzy przypuszczają, że dalsze badania ujawnią mutacje w SNP, co pozwoli powyższe typy/gałęzie nazwać osobnymi haplogrupami.

3) Wewnątrz zbioru R, czyli „pozostałych” (około 20% całej polskiej R1a) oraz zbioru U, czyli jeszcze nieoznaczonych (też znaczny procent), niektóre haplotypy wydają się starsze od typu K, mogą więc należeć do najwcześniejszych w Europie.

4) Odmiennym niż polski i kontynentalny jest typ L. Jest to typ R1a1a skandynawski, północnoeuropejski: np. Norwegia, Wyspy Brytyjskie, Polska (mały procent) i Kirgizja. Razem to 23% całej R1a w bazie Ysearch.

5) Powyższe mapy uwzględniają tylko tych, którzy są zarejestrowani w PolishProject FT-DNA, admin. L.Mayka, a statystyka z PolishProject oraz bazy R1a w Ysearch. Dane te będą stale ulegać zmianie i rozrastać się.

W marcu 2010 r. Mayka i Gwozdz wydzielili w haplogrupie R1a1a kilka klastrtów, w tym F i H, które odpowiadają gałęziom centralnoeurazyjskim w pracach rosyjskich genealogów.

2) Badania Petera Underhilla

Publikacja Underhill et al. (publikacja 4.11.2009), znacznie zmieniła dane wcześniejszych autorów, wskazały na Polskę jako na praojczyznę Słowian i miejsce powstanie polskiej mutacji R-M458 dla słowiańskiej populacji Europy. Oto niektóre dane polskie i wybranych krajów.

Czas wspólnego przodka podano w tysiącach lat temu, obliczony jest według stawek Zhivotovsky’ego, a więc chyba niewłaściwie obliczonych i dwu-trzykrotnie zawyżonych.

http://www.scribd.com/doc/23322591/Unde ... -Group-R1a

Oto kilka danych Underhilla odnośnie (nieprawidłowego!) datowania populacji R1a1a-M17 i R1a1a7 -M458 w kilku krajach w tys. lat:

Polska 11300 i 10700; Słowacja 11200 i 8300; Czechy – 5700; Niemcy 9900 i 7500
Rosja europejska 8700 i 8000; Ukraina 7400 i 4700; Indie 14000; Pakistan 15000

Na lewo: mapa zagęszczenia, czasu haplogrupy R1a1a (M17) i drzewo genealogiczne grupy i podgrup. Na prawo: mapa zagęszczenia, datowania i związku z kulturami archeologicznymi populacji R1a1a7 (M458) – według: Underhill et al. 2009.

Zob. praktyczne zastosowanie genealogii Y-DNA haplogrupy R1a1a na rodzinnej stronie Pietrzakowie.

3) Badania kraniometryczne W. Ryżkowa (zob.)
Kraniometria wskazuje na powstanie odrębnego haplotypu jako aryjskiego, identyfikowanego z haplogrupą R1a1a, na południu od M. Kaspijskiego, na terenie Płaskowyżu Irańskiego (np. Hotu-Cave) datowanego przez K. Coona na około 20000 lat temu. Stamtąd po około 10000 latach nastąpiła migracja przez Anatolię (Catal-Hojuk) i Bałkany (ok. 7000 p.n.e.) ku Środkowej Europie, a około 2350 p.n.e. na Nizinie Rosyjskiej (zwłaszcza Ukraina Zachodnia i basen Wołga-Oka). Kraniotyp aryjski zdecydowanie widoczny jest w kulturach ceramiki wstęgowej rytej, ceramiki wstęgowej kłutej, ceramiki pucharów lejkowatych, kulturze ceramiki sznurowej (stwierdzonej na Podkarpaciu w Szczytnej już sprzed 4000 p.n.e!).
6d. Pierwsza i najstarsza nazwa Słowian: Sporzy (= liczni, mnodzy, dzielni)
Prokop z Cezarei Palestyńskiej, historyk bizantyjski, napisał około 550 roku o Słowianach: „Dalsze krainy na północ zajmują nieprzeliczone narody Antów [Λνταί] (…). Przedtem Sklawinowie [Σκλαβηνοί] i Antowie [Λνταί] mieli jedno imię; albowiem obydwa narody za dawnych czasów zwano Spori [Σπόρoι]; myślę, że to dlatego, iż w rozproszeniu [σποράδην] po wioskach swoich mieszkali. Z tego powodu zajmują obszerne ziemie; w ich posiadaniu jest bowiem większa część krain z tamtej strony Istru (Dunaju)”.

Sam Prokop, jak widzimy, ową starą i już nieużywaną nazwę Spori/Sporzy, nieznając słowiańskiego języka, kojarzy sobie na drodze „etymologii ludowej” z greckim słowem sporaden ‘sporadyczny, rzadki’. Nowocześni zaś autorzy, np. J. Dobrowski czy P. Szafarzyk, przeważnie widzą w nim zepsute określenie Serbowie.

Ale przecież w językach słowiańskich funkcjonuje słowo sporzy (lb.mn.), oznaczające ‘liczni, dzielni, sprawni, szybko rosnący’, od prasłowiańskiego słowa *sporъ (lb. poj) i *spori, (lb.mn) oraz praindo-europejskiego rdzenia *sper; np. łac. -sper, staronord. sparr, staroind. sphira-, o podobnych znaczeniach. Stąd właśnie dzisiejsze sporo, spory, sporzy i przysporzyć oraz staropolskie sporzyć (się) ‘powiększyć (się), mnożyć (się)’; np. w XV w.: Bóg sporzy ‘przymnaża dobro, błogosławi’.
Tak więc:

W słowie Sporzy znajdują się podstawowe elementy, odpowiadające dużemu, prężnemu rodowi, plemieniu, ludowi lub narodowi. Dlatego przez tysiąclecia mogło ono funkcjonować jako pierwszy, własnego pochodzenia etnonim Słowian, dla Greków niezrozumiały i dlatego wśród nich już nieużywany – jak zanotował Prokop z Cezarei.

7.
UDZIAŁ SŁOWIAN w TWORZENIU STAROŻYTNYCH KULTUR

Populacje haplogrupy R1a z jej podgrupami są wraz z populacjami haplogrupy R1b głównymi twórcami nie tylko języków z rodziny indoeuropejskiej, ale także wielkiego dziedzictwa kultur duchowych i materialnych świata starożytnego i nowożytnego, zwłaszcza Europy.

Ubogi i prymitywny materiał ceramiczny tzw. kultury praskiej, korczakowskiej czy pienkowskiej i podobnych, przez archeologów wzorem Kossiny przypisywany Słowianom jako ich rzekomo pierwszy wytwór, w świetle wiedzy o haplogrupach R1a1a i R1a1a1g staje w zupełnie innym świetle. Ta kulturowa prostota mogła być wytworem tylko niektórych, do V w. zapewne jakoś odseparowanych, niewielkich populacji słowiańskich, poruszonych ówczesnymi migracjami i zmianami demograficznymi; nie może ona więc świadczyć o prymitywizmie całej olbrzymiej populacji R1a1a wcześniej i w połowie pierwszego tysiąclecia po Chr., obecnej przecież w mniejszym lub większym procencie na terytorium od Pirenejów, Islandii, wybrzeży Norwegii (Wikingowie) i Bałkanów – po Ural i dalej na wschód, twórców wielu wielkich, znanych i wyrafinowanych kultur.

Ci właśnie, żyjący na terenach Europy Środkowej, Południowo-Wschodniej i Wschodniej Prasłowianie R1a1a i R1a1a1g (oraz populacje z nich wydzielone) byli na tych ziemiach twórcami lub współtwórcami wielu kultur archeologicznych (jak to ukazują mapy na portalu Eupedii, zob. Dyskusje 18).
Główne archeologiczne kultury,
tworzone przez populacje R1a1a* i R1a1a1g samodzielnie lub z udziałem innych,
zwłaszcza w Europie Południowo-Wschodniej, Środkowej i Wschodniej

Tu trzeba z niewielkimi zmianami powtórzyć to, co wyżej powiedziano o populacji R1b, że zdefiniowaną genetycznie populację R1a trzeba łączyć z satemowym wariantem języka indoeuropejskiego, pewnym zubożeniem form ceramiki na rzecz ceramiki sznurowej, początkiem epoki brązu w Europie, obniżeniem kultury rolnej na rzecz hodowli zwierząt i pasterstwa, przejściem od matriarchatu do patriarchatu, wprowadzeniem grobów jednostkowych i kurhanów nagrobnych, udomowieniem i wykorzystaniem konia oraz rozwojem cech wojennych.
To wszystko od około 3000 lat p.n.e., nieco poprzedzając wkroczenie populacji R1b do Europy Zachodniej. Konkretne kultury archeologiczne wymienia także i ilustruje mapami portal UE Eupedia.map. Jednak niektóre mapy są co najmniej dyskusyjne.

Najgłębiej te sprawy traktuje W. Ryżkow, który na podstawie paleokraniometrii przypisuje klanowi R1a1a tworzenie następujących kultur w Europie: k. ceramiki wstęgowej rytej, k. ceramiki wstęgowej kłutej, k. ceramiki pucharów lejkowatych, a zwłaszcza k. ceramiki sznurowej. W kulturze unietyckiej (głównie ziemie Austrii, Czech i Śląska) proporcje udziału klanu aryjskiego R1a1a ważą się względem udziału kultury pucharów dzwonowatych klanu R1b1b2 od 10% do 90% (np. na Śląsku) udziału aryjskiego. Z kultury unietyckiej ewoluowała kultura łużycka.
Ze znacznym udziałem klanu R1a1a były tworzone także inne kultury naddunajckie, np. kultura badeńska (co potwierdził jedyny osiągalny kraniotyp) i kultura Cucuteni-Trypolska – około 50% udziału.
Także w Europie Wschodniej: w zachodnim areale kultury Jamna na północ od Morza Czarnego (Sredni Stog) stwierdza się około 30% udziału klanu aryjskiego (we wschodnim – brak) , w kulturze łolińskiej 51% i zrębowej 44%. W pasie bardziej północnym, od rejonu Wołga-Oka (Moskwa) do Uralu środkowego i południowego, to jest w kulturze fatianowskiej, bałanowskiej i abaszewskiej udział kraniometrii klanu R1a1a wzrasta z czasem i wynosi odpowiednio 31-53%, 56% oraz 41%. Ten udział upodabnia ów rejon Niziny Rosyjskiej do Zachodniej Ukrainy (kultura Trypolska i kultura Jamna – zachodni jej areał). W wielkiej kulturze Andronowo (z kolebką na południowym Uralu, skąd rozpoczyna się ekspansja ku Ałtajowi, Azji Środkowej i Południowej) udział kraniometrii klanu R1a1a wzrasta do około 59% – 84%. Tam potomkowie kultury ceramiki sznurowej wyraźnie nie sprzyjali obcym etnosom.


Uwzględniwszy dotychczasowe dane antropologii, archeologii i językoznawstwa historycznego, wielu może odczuwać ogromne zaskoczenie dostarczonymi przez genealogię genetyczną, zwłaszcza geno-geografię danymi i powyższymi wnioskami. Ale trzeba też zachować ostrożność, przynajmniej do czasu przebadania ludzkiego materiału archeologicznego oraz udoskonalenia metod datowania, które nadal doprowadzają do wielu rozbieżności pozostawiają wiele niepewności chronologicznych.

W każdym razie teraz od wielu archeologów, zwłaszcza skrajnych słowiańskich allochtonistów, powyższe fakty będą wymagały wiele przysłowiowej wielkoduszności i przyznania się do pomyłek, zrozumiałych przecież z powodu dotychczasowej niewystarczalności narzędzi do ustalania etnicznego i czasowego znakowania kultur.

* * * * *

W nowym i korzystnym dla nas świetle staje także wyjątkowa zwartość i liczebność etniczna oraz tożsamość słowiańska Polaków, obecnych od wielu tysięcy lat na tej ziemi (Underhill ustalił nawet blisko 12 tysięcy lat), choć może z okresami znacznego regresu demograficznego, tzw. pustki osadniczej. Widać to szczególnie na tle sąsiednich krajów, zwłaszcza Niemiec (gdzie Germanów z normańskiej haplogruopy I-1 – nieco ponad 40%, ze zgermanizowanej części celtyckiej hg R1b 40%, a ze słowiańskiej R1a1a i R1a1a1g – 20%) oraz mieszkańców Czech i Słowacji (gdzie oprócz Słowian żyje dość liczna grupa celtycko-germańska z R1b odpowiednio Czechy 28% i Słowacja 17% oraz hg południowoeuropejska I-2, po 18%). I zadziwia nadto, zwłaszcza wobec genetycznej różnorodności w haplogrupie zachodnioeuropejskiej, genetyczna jednolitość całej haplogrupy słowiańskiej R1a1a, w której dotąd nie doszło do żadnej dalszej mutacji i wydzielenia się osobnej podgrupy genowej; na kontynencie europejskim (Polacy, Słowacy, Macedończycy, Ukraińcy, Rosjanie…) różnimy się tylko osobniczymi allelami w STR.

Szkoda tylko, że ci Słowianie, choć tak liczni, nie utworzyli wcześniej, już w starożytności, jednej zwartej grupy politycznej i własnego wielkiego i trwałego państwa. Teraz trzeba ich identyfikować nie tylko z późniejszymi Sklawinami, Antami i Wenedami (odVI w. po Chr.), ale i pod wieloma innymi, wcześniejszymi nazwami ludów starożytnej Europy, może łącznie z niektórymi „Sarmatami” (od III w. przed Chr. po późne średniowiecze), niektórymi „Scytami” (znanymi co najmniej od VII w. przed Chr.), Aorsami, Neurami, Budynami, Melanchlajnami, a zwłaszcza Ariami (ok. 1500 lat przed p.n.e.). Trzeba ich więc widzieć, i to już w starożytności, na Bałkanach i nad Dunajem, na rozległym terenie od Bałtyku po Morze Czarne, od ziem Rusi po Morze Aralskie, a nawet od Uralu po ziemie północnych Indii, Pakistanu i Iranu – wszędzie tworzących niekiedy prymitywne, ale niekiedy i bardzo rozwinięte i wyrafinowane kultury archeologiczne (zob. wyżej i na mapach Eupedii:
http://www.eupedia.com/europe/neolithic ... _map.shtml) oraz systemy protopaństwowe.

Dzisiejsza przestrzenność i niemal jednolitość języków słowiańskich, nakładająca się na przestrzenność haplogrup R1a, każe nam zakładać podobną przestrzenność wcześniejszego, niezróżnicowanego jeszcze języka prasłowiańskiego. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że język jest głównym czynnikiem różnicującym ludzi i wytwarzającym świadomość odrębności etnicznej, ta wielka jednolitość i przestrzenność prajęzyka była zarazem hamulcem procesów politycznych. To tłumaczy trudności w identyfikacji i niewielką obecność Słowian w tekstach starożytnych historyków i geografów. Brak wyraźnego czynnika zagrożeń i między etnicznej rywalizacji nie wpływał na przyspieszenie integracji społecznej i mobilizacji gospodarczej. Dopiero w bliższym zetknięciu się z południowo i zachodnioeuropejskimi, zorganizowanymi społecznościami i państwami Słowianie uświadamiają sobie swoją odrębność, a nawet nadają sobie nazwę etniczną: Słowianie, jako ci mówiący zrozumiałymi słowami, w przeciwieństwie do „niemówiących” (psł. „niem„) lub mówiących niezrozumiałą mową, czyli Niemcami. Nazwą tą określano początkowo zapewne prawie wszystkich Nie-Słowian.

8.
GENEZA JĘZYKÓW INDO-EUROPEJSKICH.
Satem i kentum w świetle genealogii Y-DNA

Wyraźne podobieństwo języków prawie w całej Europie i głównego języka na Półwyspie Indyjskim skłoniło językoznawców do uznania ich pokrewieństwa i nadania im nazwy „języki indoeuropejskie”. Te związki językowe są świadectwem istnienia u podłoża jednego języka, wytworzonego i używanego przez jedną wspólnotę ludzką, żyjącą w zwartej grupie na stosunkowo niewielkim obszarze. Językowi temu nadano nazwę „praindoeuropejski”, a jego twórców i użytkowników nazwano „Praindoeuropejczykami”.
Według dość powszechnie przyjętego w językoznawstwie poglądu prawidła ewolucji języków (glottochronologia) miałyby wskazywać na trzecie tysiąclecie przed Chr. jako na czas istnienia jeszcze jednego i niepodzielonego języka.
Gdyby chodziło o ojczyznę języka i wspólnoty prandoeuropejskiej to analiza najstarszego słownictwa, wspólnego dla wszystkich języków indoeuropejskich, miałaby wskazywać na stepy południowej Ukrainy lub Rosji (choć nie brak uczonych wskazujących na Azję Środkową, Anatolię w Azji Mniejszej lub na Bałkany).
Podział języka praindoeuropejskiego na znane nam dziś języki od krańców Europy po Półwysep Indyjski nastąpił na skutek rozprzestrzeniania się i migracji ludności oraz dokonywanych innowacji językowych w nowym małych grupach, od siebie oddalonych i narażonych na kontakty z zupełnie obcymi językami.
Główny jednak podział na grupę satemową i kentumową miałby być, według wielu językoznawców, rezultatem innowacji w tych językach, które pozostawały w centrum obszaru języków indoeuropejskich (j. satemowe, zwł. słowiańskie i indoirańskie) oraz braku innowacji w tych językach, które z powodu migracji znalazły się na peryferiach tego obszaru (j. kentumowe, zwł. celtyckie, romańskie i germańskie).

1. Cechą pierwotnego języka praindoeuropejskiego była palatalność spółgłosek tylnojęzykowych, czyli zmiękczonych k’, g’, g’h.
2. Po podzieleniu i rozejściu się wspólnoty w jednej jej części doszło do spirantyzacji owych spółgłosek tylnojęzykowych palatalnych, czyli przeszły one w spółgłoski szczelinowe typu ś, sz, s. Na skutek tego np. słowo k’entum przybrało brzmienie satem (j. awestyjski) lub sto (j. słowiańskie) i stąd nazwa tej grupy języków: satemowa.
3. W drugiej zaś części pierwotnej wspólnoty językowej doszło tylko do odmiękczenia (dyspatatalizacji) spółgłosek pierwotnie palatalnych. Na skutek tego np. słowo k’entum ‘sto’ przyjęło brzmienie kentum ‘sto’ i stąd nazwa tej grupy języków: kentumowa.

Do niedawna uważano, że do językowej innowacji w postaci satemizacji doszło w centrum pierwotnego terytorium językowego; a ta innowacja nie dotarła do nadal kentumowej peryferii. Jednak teraz językoznawstwo ma już doskonalsze narzędzie, umożliwiające dokładniejsze ustalenie warunków i okoliczności powstania wspólnoty języków indoeuropejskich oraz fundamentu podziału. Tym narzędziem jest genealogia Y-DNA. Ona bowiem wskazuje na istnienie konkretnej, biologicznej i pierwotnej wspólnoty praindoeuropejskiej w postaci populacji haplogrupy R1. Obecnie łatwo dostrzec, że językami kentumowymi wyróżniają się przede wszystkim populacje haplogrupy R1b (celtyckie, romańskie i germańskie). Natomiast językami satemowymi wyróżniają się populacje haplogrupy R1a (słowiańskie i indoirańskie). Śladem tego, że odmiana kentumowa była wcześniejszą przed satemową formą języka praindoeuropejskiego jest np. kentumowa postać starożytnego języka tocharskiego w Zachodnich Chinach. Badania genetyczne Li et al. 2010 archeologicznych szczątków siedmiu mężczyzn w Xiaohe (Xinjiang), identyfikowanych, choć niepewnie, z Tocharami, wykazały obecność tylko haplogrupy R1a1a.

Do podziału języka praindoeuropejskiego doszło więc dopiero wtedy, gdy synowskie haplogrupy R1a i R1b rozeszły się demograficznie i terytorialnie. Ten podział populacji musiał nastąpić wnet po powstaniu haplogrupy R1b, około 16000 lat temu, skoro nie doszło do ich znacznego zmieszania się co do Y-DNA.

Określenie więc „Indoeuropejczycy”, a raczej bardziej logicznie: „Indo-Europejczycy”, wskazujące dotąd tylko na geograficzną rozległość pokrewnych języków i ich użytkowników, jest teraz uzasadnione także pierwotną jednością ich języka i wspólnym pochodzeniem biologicznym jego twórców.
Ojczyzny zaistnienia i początkowego rozwoju wspólnoty praindoeuropejskiej trzeba szukać zwłaszcza tam, gdzie pozostaje do dziś największe zagęszczenie ojcowskie haplogrupy R1-M173. Może to być np. w Azji Środkowej, począwszy od północnowschodniego Iranu, poprzez pasmo Ałtaju i pogranicze Południowej Syberii, Mongolii i Chin. Np. obecne zagęszczenie haplogrupy R1*, sięgające do 20% (Derenko et al. 2006) w niektórych starych plemionach, np. Teleuci, Szorowie i Tofalarowie w Południowej Syberii pod Ałtajem (u źródeł rzeki Ob i Jenisej) pod granicą z Chinami i Mongolią świadczyłoby raczej za tym regionem, choć później językowo dość gruntownie sturkizowanym (zob. też Dyskusja n.10).
Drugim terenem pierwotnej wspólnoty praindoeuropejskiej to rejon największego zagęszczenia R1a-M420. Ta haplogrupa nie zostawiła po sobie liczniejszych populacji. Badania M. Requeiro i zesp. 2006, wskazują na Iran jako miejsce pochodzenia hg. R1a1. Tam SRY1532.2 zidentyfikowano ogólnie w 3% badanych, a w północnym Iranie – nawet 15%. Potwierdzałoby to wysunięte przypuszczenie o bliskowschodniej kolebce R1a i R1a1, czy dokładniej – Płaskowyż Irański, jak wskazuje W. Ryżkow na podstawie badań paleokraniometrii.

Trzecim regionem zaistnienia i początkowego rozwoju wspólnoty praindoeuropejskiej może być miejsce powstania i oddzielenia sie haplorupy R1b-M343. Ale gdzie to było? Ostatnio Klosow i ludzie z jego kręgu haplogrupie R1b aż do połowy I tysiąclecia p.n.e. przypisuje posługiwanie się językiem aglutacyjnym, prototurkijskim. Dowodem na to mają być języki aglutacyjne w niektórych populacjach z grupy R1b, np. Baskowie, Etruskoqwie (?), plemiona północnokaukaskie – należące do rodziny języków sino-kaukaskich lub dene-kaukaskich (w tym jenisiejskich i dene wśród Indian Północnej Ameryki – według teorii Starostina).

Przeciwko korelacji starożytnych haplogrup chromosomowych Y-DNA R1a i R1b z językami praindoeuropejskimi nie może świadczyć fakt niektórych niekonsekwencji w tej dziedzinie. Np. Baskowie, wyróżniający się haplogrupą R1b1b2, zatraciły swój pierwotny język indoeuropejski, co mogło się stać w trakcie przebywania w rejonie Kaukazu albo na skutek wyjątkowej inicjatywy strony żeńskiej w pierwotnej małej grupie rodzinnej. Podobnie – żyjąca w Basenie Dunaju ludność, wyróżniająca się haplogrupami R1a1a, I2a, R1b1b2 i E (V-13), przyjęła język małej grupy wojennej Madziarów (czyli przybyłych ze wschodu Ugrów=Węgrów) z haplogrupą N; a mogło do tego dojść na skutek prężnej polityki kulturowej zdobywców tej ziemi wobec braku jednolitości językowej podbitej ludności wieloplemiennej. Podobnie można wytłumaczyć kształt greckiego języka indoeuropejskiego, użytkowanego głównie przez przybyłe do środowiska europejskiego na Bałkanach populacje haplogrupy E1b1b1 o genezie afrykańskiej; ciekawa jest wersja tego języka, bo bliska indoirańskiemu, ale bez satemizacji. Podobnie język Albańczyków, wyróżniających się głównie haplogrupą R1b1b2, jest satemowy, co jest zapewne spowodowane bardziej pierwotnym osadnictwem słowiańskim w tym rejonie i aktualnym otoczeniem.

Interesujące jest, że język siostrzanej względem R1 haplogrupy R2 w południowych Indiach, drawidyjski, jest uważany za pokrewny językom indoeuropejskim w ramach tzw. grupy języków nostratyckich. Bardziej dogłębne badania mogłyby prajęzyków ludności haplogrupy R2 (w Azji Centralnej i w Indiach) mogłyby okazać sie pożyteczne w tej kwestii.
Zasadniczo nie są znane przyczyny rozejścia się dróg migracyjnych krewniaczych haplogrup R1a i R1b, a właściwie ich podgrup, oznaczanych głównie jako R1a1 i R1b1b2, z Azji Centralnej ku Europie. Genetyka, jak już wiemy (zob. wyżej, pkt 1), częściowo zna mechanizmy powstawania mutacji, spontanicznych, a także spowodowanych przyczynami zewnętrznymi, czyli mutagenami, często niebezpiecznymi dla zdrowia, a nawet istnienia całej potomnej populacji.
Wolno nam więc przypuszczać, że te same przyczyny powodowały powstanie mutacji w Y-DNA, a często i zdziesiątkowanie ojcowskiej populacji, wraz z rozproszeniem się powstałych grup synowskich (to wymowne: nieliczne są ślady hg R*, hg R1*, a także pierwszych jej podgrup, R1a* i R1b*!).

W każdym razie wraz z oddaleniem się od siebie tych dwóch populacji, dryfowały także i ich języki, różnicując się wolniej wśród grupy wschodnioeuropejskiej R1a, a bardziej intensywnie wśród zachodnioeuropejskiej grupy R1b, co było uzależnione zwłaszcza od bardzo zróżnicowanych warunków życia o przebywania wśród ludów turkijskich.

Duży wpływ na późniejszy kształt języków południowych, zachodnich i północnych w Europie miały bliskie kontakty i mieszanie się ludności słowiańskiej R1a1a i italoceltyckiej R1b1b2 z wcześniejszą, tzw. staroeuropejską, czyli z populacjami weneckimi haplogrupy I (I1 i I2). W południowej Skandynawii doprowadziło to do kreolizacji języków i powstania języka pragermańskiego. Zapewne też znaczny był wpływ tzw. Staroeuropejczyków na pozostałe języki grupy celtyckiej czy italskiej. A jaki wpływ mieli nosiciele dynarskiej haplogrupy I2a2 na kształt języków słowiańskich? Podobnie można by śledzić wpływ języków nieindoeuropejskich populacji bliskowschodnich J1 i J2, kaukaskiej G2a i północno-wschodnioafrykańskiej E, które do Europy, zwłaszcza południowej, napływały w mezolicie lub na początku neolitu (zob. niżej).
Także w populacji indyjskich Ariów, liczącej dziś około 100 milionów ludzi z haplotypem słowiańskim R1a1a (16% społeczeństwa Indii), powstały nowe, daleko idące modyfikacje językowe prasłowiańsko-praindoirańskie. W tym języku, zwanym sanskrytem wedyjskim, ułożono przed trzema tysiącami lat w Pendżabie święte hymny Rygwedy, wzywające bogów do udzielenia pomocy wojowniczym Ariom w walce z lokalnymi wrogami (zapewne plemionami drawidyjskimi). W tych tekstach, wiernie przekazywanych ustnie od tysiącleci do czasu ich spisania około XIV w. po Chr., wyczuwa się reminiscencję dokonanego przez Ariów podboju. Populacja R1a1a w Indiach była najprawdopodobniej twórcą także systemu kastowego; w najwyższej kaście, wśród braminów, występują oni do około 72%!
Postscriptum o teorii Dawida Anthony w książce: Koń, koło i język, zob. Dyskusja n.12
Zob. także o problemie, która haplogrupa jest cechą Indoeuropejczyków Dyskusja n.14.

(Nienaukowa więc, krzywdząca dla innych ludów europejskich, a zarazem bardzo szkodliwa dla szacunku Polaków w Europie, jest teza, szerzona na niektórych portalach www. o tożsamości Indoeuropejczyków tylko ze Słowianami, wywyższanie języka i kultury Słowian, ich siły i rzekomej wojowniczości, z wyraźną nutką szowinizmu i pogardy dla innych narodów, które rzekomo tylko dzięki Słowianom stały się indoeuropejskie. Podobne głosy odzywają sie i w niektórych środowiskach nacjonalistów Rosji czy Ukrainy. Jest to próba zastąpienia głupiego przedwojennego pangermanizmu niemieckiego równie głupim i niebezpiecznym panslawizmem genetycznym).
9.
Nieindoeuropejskie haplogrupy i populacje w Europie,
zwłaszcza przedindo-europejscy Wenetowie / Wenedowie?

Kiedy indoeuropejskie populacje R1a i R1b zaczęły w polodowcowym holocenie, czyli po ociepleniu klimatu, w neolicie lub epoce brązu zasiedlać Europę, zastały tu zapewne bardzo rzadkie osadnictwo ludności starszej, przed-indoeuropejskiej, która przeżyła okres wielkiego zlodowacenia. Pod względem Y-DNA to haplogrupa I (I1 i I2).
Tak więc pod względem pochodzenia ojcowskiego ludność Europy nie jest zupełnie jednolita. Populacje indoeuropejskich haplogrup: słowiańskich R1a i celtyckich R1b stanowią około 70 procent Europejczyków. 20 procent to prawie jedyna przedindoeuropejska haplogrupa I (I1 i I2), czyli prawdopodobnie jacyś „Wenetowie”.
Pozostałe 10 procent to zwłaszcza bliskowschodnie J1 i J2, północnoafrykańsko-egejska E, północnosyberyjska i ugrofińska N, małoazjatycka G i hinduska/cygańska H. W szczegółach wygląda to tak.

1. HAPLOGRUPA I (I1 i I2) czyli przed-indoeuropejscy Enetowie/Wenetowie/Wenedowie(?).
Ważna publikacja: A.Klosow, Gaplogruppa I, Wiestnik Rossijskoj Akademii DNK-genealogii, 3/1 2010 (s. 96-158)

http–www.lulu.com-items-volume_67-8049000-8049755-2-print-8049755.pdf

Między 48.000-40.000 lat temu pojawiła się w Europie pierwsza populacja z gatunku homo sapiens-sapiens („człowiek współczesny”). Był to tzw. „człowiek kromanioński” (Zachodznia Francja), albo „człowiek bohunicki”, zidentyfikowany w miejscowości Bohunice k.Brna (Czechy) oraz w kilku miejscowościach Europy Południowej (Włochy), Środkowej (Bułgaria, Morawy i Polska-Dzierżysław) i Wschodniej (Ukraina i Rosja), np. „człowiek z Kostienek nad Donem, 30000 lat. Nie znaleziono dotąd ich wyrobów-narzędzi, ale np. przez porównanie z człowiekiem z Ahmarian (Turcja) uznano bohunicjan za ludzi współczesnych, ich kulturę materialną określono jako proto-oryniacką, a jako ojczyznę ich pochodzenia uznano Bliski Wschód. Z powodu wystąpienie około 40.000 lat temu zjawiska „zdarzenie Heinricha4″, spowodowanego chyba wulkanicznym Ignimbrite, którego skutkiem było gwałtowne, trwające kilkaset lat zanieczyszczenie i oziębienie atmosfery, człowiek bohunicki mógł prawie całkowicie wyginąć.

Po tym zdarzeniu, około 38.000 lat temu pojawia się już człowiek „klasycznej” kultury oryniackiej. Kultura ta znana jest w całej Europie 35.000-29.000 lat temu, także w Polsce, np. w jaskini w Obłazowej koło Nowego Targu (zob. Dyskusja n.13). W sumie to około 20% mieszkańców Europy.
Pod względem genetycznym człowiek oryniacki odznaczał się prawdopodobnie haplogrupą IJ, powstałą w Mezopotamii, około 50000 lat temu. Stamtąd, według przypuszczeń A.Klosowa, poprzez Kaukaz dostał się na ziemie nad Wołgą i Donem. Jego śladem może być tzw. człowiek z Kostienek (z około 30.000 lat). Ale nie istnieje ta mutacja do dziś, gdyż jej populacja mogła wyginąć w czasie ostatniego wielkiego zlodowacenia (MGL, od około 20.000 lat temu). Natomiast pozostała po niej synowska populacja z haplogrupą I (M170) oraz jej podgrupy I1 (M253) i I2 (P37.2). Wyłoniły się one już przed okresem wielkiego zlodowacenia, 30.000-20.000 lat temu.
Językowo były to populacje staroeuropejskie, przed-indoeuropejskie. Zapewne one zapoczątkowały i rozwijały od około 28.000 do 22.000 kulturę grawecką (znaną także z jaskini Obłazowej), oraz młodsze jej pochodne, np. polodowcową kulturę magdaleńską, spotykaną także w kilku regionach Polski Południowej. Zapewne ta haplogrupa I, rozproszona po Europie w kilku genetycznych podgrupach, tworzyła populacje, zwane w starożytności i średniowieczu Enetowie/Wenetowie/ Wenedowie (nie mieszać z Wenecjanami!); zob. Dyskusja n.3).

Przedindoeuropejska haplogrupa I
i jej podgrupy w Europie, wg. Chiaroni et al. 20091. Skandynawia, Niemcy, Nadrenia:
to germańskie hg. I1 (M253) i I2b1 (M223).
2. Sardynia, Płw. Iberyjski, Irlandia: to hg I2a1 (M26).
3. Chorwacja i Ukraina:
to dynarska, słowiańska hg I2a2 (M423).


A) Haplogrupa I1, czyli głównie „Wenetowie/Wenedowie” germańscy.
Z ojcowskiej haplogrupy I gdzieś na południu Europy około 22.000 lat temu, a więc jeszcze przed LGM, wyłoniła się w drodze mutacji M253 haplogrupa I1 (i-jeden); jej populacja przetrwała zlodowacenie zapewne na Rosyjskim Niżu lub w Akwitanii (południowo-zachodnia Francja). Czas jej rozwoju i ekspansji przypada na drugie tysiąclecie pne. Rozprzestrzeniła sie ona później na północ ku Finlandii i na południe – ku Jutlandii i północnym Niemcom. Dziś w Szwecji stanowi 42% ludności, w Norwegii 36%, Islandii 33%, Danii 30%, Finlandii 28%, a w Niemczech ponad 20%.
Udało sie ustalić tzw. pierwszych przodków poszczególnych populacji haplogrupy I1. Wspólny przodek haplogrupy I1 w Anglii, Irlandii i Szkocji żył około 1425 p.n.e; w Skandynawii – 1375; w Europie kontynentalnej od Hiszpanii do Słowacji – 1425; we Europie Wschodniej łącznie z Polską – 1225; tak samo w Niemczech; Bliski Wschód – 1475 p.n.e. Ekspansja tej haplogrupy czasowo kojarzy się więc z ekspansją słowiańskiej haplogrupy R1a1a.
Tu dygresja o powstaniu Germanów. Choć haplogrupa I1 pojawiła się w Skandynawii wcześniej, tworząc tam wielkie starożytne kultury przedneolityczne, to jednak około 1300-1400 lat p.n.e. na Półwyspie Skandynawskim przebywała ich bardzo mała wspólnota. Jeden bowiem mężczyzna tej haplogrupy około 1375 p.n.e. dał tam początek wszystkim późniejszym populacjom nordyckim tej haplogrupy. Nieco później pojawiło się tam także i plemię „słowiańskie” z hg R1a1, oraz „północno-zachodni oddział” I2b1 (M223), a w ramach migracji z celtyckiej kultury Hallstatt pod Alpami ok. 700 p.n.e. dotarły tam plemiona haplogrupy R1b1b2. I właśnie z tych trzech grup: I1+I2b1, R1b1b2 i R1a1a na styku Skandynawii i północnych Niemiec powstali Germanowie. Dziś wśród nich około 40% to haplogrupa I1+I2b, około 40% – R1b1b2 i około 20% – R1a1a. Tak więc rasistowskie myślenie niektórych dawnych Niemców o czystości rasowej Germanów zostało przez dzisiejszą genealogię genetyczną zupełnie skompromitowane.
Przedindoeuropejska haplogrupa I2a2-M423,
bałkańskosłowiańska, w dzisiejszym jej zagęszczeniu:
Bałkany Zachodnie (Bośnia-Hercegowina)
- miejsce genezy – do 75% (mapa z Wikipedii)

B) Haplogrupa I2, I2a1, I2a2 – głównie „Wenetowie/Wenedowie” słowiańscy.
W populacji hg I po mutacji M438, około 21.000 lat temu, a więc także przed ostatnim zlodowaceniem, wyłoniła się haplogrupa I2. a z niej,
Powstała w niej około 20.000 podgrupa I2a1 (M423), która w swoim czasie, wraz ze Słowianami (R1a1a), zdominowała niektóre rejony bałkańskie i środkowo-wschodniej Europy: Chorwacja 42%, Bułgaria 33%, Serbia 27%, Rumunia 17%, Węgry15%, Białoruś 25%, Ukraina 12%. pd.-zach. Rosja 11%, Polska 10%, Słowacja 10%). Nic dziwnego, że w starożytności niektórzy autorzy nie umieli rozróżnić między rdzennymi Słowianami (R1a1) a zeslawizowanymi Wenetami (I1a2); już wtedy obie populacje tworzyły jakby jeden etnos. To zapewne ci Wenetowie tworzyli najstarsze kultury archeologiczne na stepowych terenach Ukrainy i południowej Rosji, np. kurhanową czy ceramiki sznurowej, zanim nie dołączyła do niej młodsza, przybyła z zachodnich Bałkanów czy już znad Dunaju populacja słowiańska R1a1.
Udało się ustalić pierwszych wspólnych przodków dla poszczególnych populacji Haplogrupy I2. Okazała się ona bardziej niż hg. I1 odporna na przeciwności życia w tamtym czasie. I tak: w Anglii wspólny przodek wszystkich populacji I2 żył 13000 p.n.e.; W Irlandii 14200 p.n.e.; w Szkocji 14800 p.n.e.; w Skandynawii 13000 p.n.e.; Europa kontynentalna od Hiszpanii do Słowacji 1425 p.n.e.; Niemcy 9675 p.n.e.; Europa Wschodnia łącznie z Polską 14200 p.n.e..
Tu dygresja o powstaniu Rusi. W ruskich Latopisach napisano: „Przyszli Waregowie. Nazywali się Ruś… Mieli język ruski i słowiański„. W XVIII w. dopisano z fantazji, że Waregowie przyszli zza morza i byli Normanami. Faktycznie to chodziło raczej o plemiona Rugów/Rusów, żyjących wśród Słowian co najmniej od II w. w pasie miedzy Bałtykiem a Morzem Czarnym i zmagających sie z naporem germańskich Gotów. Ich genetyczne haplolgrupy to I1 (populacja bałtycko-skandynawska) oraz I2a2 (populacja południowosłowiańska). Ogólnie wśród dzisiejszych „Ruskich” hg I2a1 to 15%, a I1 – 6,5% ludności, żyjących obok obok R1a1a – 48% i N1c – 14%. Zapewne z hg I1 był Ruryk, Olga, Włodzimierz i inni protoplaści Rusi kijowskiej i nowogrodzkiej.
Zob. o tym: Klosow, Haplotypy południowych i bałtyjskich ruskich Słowian: cztery plemiona? w: Proceedings... t. II/5 (2009), s. 801-815 (por. A. Klosow).

Dygresja o powstaniu Bałtów. Uważa się, że etnos i język Bałtów (czyli zwłaszcza Prusów, Litwinów i Łotyszy) wydzieliły się ze słowiańskich, o czym świadczą niektóre wspólne innowacje językowe bałto-słowiańskie, i to najpóźniej około 1000 lat przed Chr. Dziś w rejonie Prabałtów spotykamy słowiańską haplogrupę R1a1a około 40% i przed-indoeuropejskie: bałtycko-skandynawską I1 i bałkańską I2a2, razem około 6% (Białoruś 25% I2a2). Można więc uważać, że haplogrupy I1 i I2 (Wenetowie bałtyccy) uczestniczyły w tym regionie w ewolucji słowiańskiego języka i wydzieleniu się jego formy bałtyckiej (por. A.Klosov).

Haplogrupie I2a1 (M423), obok hg E1b1b1a2 (V-13), genetycy przypisują upowszechnianie rolnictwa, przynajmniej w południowo-wschodniej Europie, przejętego w okolicach wschodniego wybrzeża Adriatyku od przybyłej z Anatolii haplogrupy J2b2 (M241). Zob. Dyskusja n.11.

Natomiast jej siostrzana podgrupa I2a2 (M26), wyłoniona około 19.000 lat temu, zdominowała Sardynię (39%) oraz nielicznie przetrwała na północnym zachodzie Europy (Kraj Basków, Bretonia, Anglia, Irlandia). Populacjom haplogrup I1, I2a2 i R1a1a można by przypisać dzieła kultury megalitów (kamiennych kręgów), w tym słynnego Stonehenge w Anglii z około 2800 lat przed Chr.

UWAGA! Obok Wenetów/Wenedów, stanowiących od starożytności wspólne etnosy z Germanami lub Słowianami, naukowa literatura wymienia także Wenetów iliryjskich na ziemiach północnej Italii (IX w. przed Chr.), później uległych romanizacji, oraz Wenetów Celtyckich, których etnonimy zostały zanotowane w Alpach Szwajcarskich, w Zachodniej Francji i w Walii. Dopatrzyć się ich można także pod nazwą „Enetoi” u Homera jako uczestników wojny trojańskiej w Azji Mniejszej przed 1200 r. przed Chr. i osadników nad Dolnym Padem we Włoszech, a później – w Eneidzie Wergiliusza (por. G. Jagodziński: Zagadkowy lud – Wenetowie; por. w Wikipedia)
Populacje I1 i I2 to prawdopodobnie staroeuropejscy Wenetowie/Wenedowie (nie Wenecjanie!) Haplogrupa I wydzieliła się z ojcowskiej IJ może około 30.000-25.000 lat temu w Europie, zapewne na Bałkanach. Zapewne te populacje były twórcami przedlodowcowej kultury graweckiej i polodowcowej – magdaleńskiej. Przetrwały epokę wielkiego zlodowacenia zapewne w refugium nadwołżańskim (hg. I1) bałkańskim (hg I2a1), zachodniofrancuskim (hg I2b).
Już w mezolicie i neolicie, rozproszone po całej Europie, łączyły się zapewne pod etnonimem Wenetowie/Wenedowie z napływowymi ludami, wyżej kulturowo zaawansowanych populacji R1a1a, a później także R1b1b2, tworząc z nimi nowe, krystalizujące się właśnie etnosy europejskie i wpływając niekiedy na kształt ich języków indoeuropejskich; najwyraźniej swój udział zaznaczyli w powstaniu etnosu germańskiego, dając mu zarazem znaczną część swojego zasobu językowego.
Po kilku dziesiątkach tysięcy lat życia w rozproszeniu na kontynencie europejskim populacje I1 i I2 musiały bardzo różnić się językowo między sobą i jako lokalny substrat wpływały na różnicowanie się języków indoeuropejskich przybyłych tu populacji R1a (satemowych) i R1b (kentumowych).


2. HAPLOGRUPA J1 i J2, pierwotnie bliskowschodnie.
Europejskie haplogrupy J1 i J2 są pochodzenia bliskowschodniego. Hg J1 w największym procencie występuje wśród Arabów, Żydów i Turków. Natomiast J2 jest dość powszechna w Europie południowej i południowo-wschodniej, zwłaszcza w rejonie Grecji (Turcja 33%, Kreta 32%, Albania 28%, Grecja 27%, Rumunia 24%, Italia 20%). Zapewne ona przybliżyła Europie elementy kultury fenickiej.
Głównie populacji podgrupy J2b2 (M241) zawdzięczamy przyniesienie rolnictwa z Anatolii do Europy na początku neolitu, około 7500 lat temu. Zaś do jego przejęcia i upowszechniania (m.in. w kulturze LBK) po Europie przyczyniły sie E1b1b1a2 i I2a2 (Battaglia et al. 2009) oraz na pewno populacje obydwu haplogrup R1a.

3. HAPLOGRUPA E1b1b1a, afrykańsko-fenicka, oraz E1b1b1a2 (południowoeuropejska).
Północno-wschodnia afrykańska populacja haplogrupy E, bardzo stara, bo powstała ok. 52.000 lat temu i żyjąca głównie w północno-wschodniej i północnej Afryce (zwł. Egipt i Etiopia), przybyła głównie przez małoazjatycką Anatolię do Grecji jako Fenicjanie, w okresie przedrolniczym, z Azji Mniejszej około 8000 lat przed Chr. Występuje zwłaszcza na południowych wybrzeżach Europy jako haplogrupa E1b1b1a (M78). Z niej, już na terenie Europy, wyłoniła się rdzennie europejska haplogrupa E1b1b1a2 (V-13). Populacje E znajdują się: Grecja 27%, Serbia 24%, Albania 22%, Portugalia 17%, Bułgaria 12%, Włochy 11%, Słowacja 11%. Zapewne ona przyniosła do Europy kulturę znad Nilu.
Haplogrupie E1b1b1a2 (V-13) przypisuje się, obok hg I2a2 (M423), przypisuje się upowszechnienie na Wybrzeżach Śródziemnomorskich rolnictwa, przejętego od przybyłej z Azji Mniejszej hg J2b2 (M241)

4. HAPLOGRYPA N1c i N1b, ugrofińskie.
Północnosyberyjskie i uralsko-fińskie populacje to haplogrupa N (na drzewie genealogicznym hg N to jakby daleka kuzynka haplogrupy R). Haplogrupa N wyłoniła się we wschodnich Chinach około 12.000 lat temu, a jej podgrupy przez rejon Ałtaju dotarły do ziem Syberii podbiegunowej, a stąd około 6-7 tysięcy lat temu (AK) do północnowschodniej Europy. Licznie reprezentowana podgrupa N1c (M46/Tat) datowana jest na około 1500 lat przed Chr., głównie w północnowschodnich rejonach Europy od Uralu i górnej Wołgi po północną Skandynawię (Suomi-Lapończycy). I tak: Finlandia 58%, Litwa 42%, Łotwa 38%, Estonia 34%, Rosja 23%, a wśród Węgrów – tylko 1% (co ujawnia, że w zdobyciu ziem słowiańskich nad Dunajem w końcu IX w. uczestniczył tylko niewielki oddział rdzennych Madziarów). Daleko mniej liczna występuje wśród nich także siostrzana haplogrupa N1b (M43).

5. HAPLOGRUPA G2a, pierwotnie kaukaska.
Sporadycznie i w niewielkiej liczbie występuje w Europie ludność haplogrupy G2a. Przybyła ona z Azji Mniejszej, głównie może z populacji Ormian (tam około 30-40%) i sąsiednich populacji oraz Turcji (kilkanaście procent). W znacznym procencie zaludniają dziś Sardynię (15%). Poniżej 10% zaludniają Szwajcarię, Austrię, południowe Niemcy i Czechy. Nie jest wyjaśniona obecność i rola tej populacji w Europie. Prawdopodobnie upowszechniali oni wyroby z miedzi w Europie w okresie wczesnego neolitu i przed epoką brązu, czyli około 4000 lat przed Chr.

6. HAPLOGRUPA H1a, hindusko-cygańska.
Kilka innych pozostałych nieindoeuropejskich haplogrup w Europie, bardzo rzadkich, ma tu pochodzenie raczej współczesne. Najliczniejsza z nich to głównie pochodząca z Indii (Pendżab) haplogrupa H, którą odznaczają się europejscy Cyganie i pokrewne im plemiona (np. Romowie). Ich przybycie do Europy datowane jest na około IX wiek. Ich język należy jednak do grupy indoirańskiej z półwyspu Indyjskiego.


Powyższe haplogrupy, choć genetycznie nieindoeuropejskie, w znacznej mierze przyczyniły się nie tylko do powstania dzisiejszego kształtu języków indoeuropejskich w Europie, ale także całego bogactwa kultury duchowej i materialnej Europy, każda z nich w swoim zakresie i według własnych możliwości populacyjnych i czasowych.

IsabellaK
Posty: 529
Rejestracja: 07 cze 2011, 14:50

Re: Badania a DNA

Post autor: IsabellaK » 18 lip 2011, 14:01

R1a1a1g-g2 63% Serbowie Łużyccy - Łużyce, Niemcy
w Polsce przedstaawicielem tej grupy jest rodzina Dunin - potomkowie Piotra Wlasta.
Rodzina Minakowskich.
R1a1a
Eulau kolo Lipska nad rzeka Saale 2600 p.n.e.
Jaskinia Lichtenesteinhohle 1000 p.n.e.
Moja rodzina najpierw dostala wynik R1a1, przy zwiekszajacej sie liczbie markerow zmienili nam na R1a1a, ale brakuje jeszcze 20 wiec moze to jeszcze ulec zmianie.
http://www.familytreedna.com/public/R1a ... ction=ysnp
119985 Wincenty Koc, b.c. 1787, d. 1844 Cholewiana Góra R1a1a1g R-M458 L260-, L291-, M157.1-, M198+, M334-, M458+, M56-, M64.2-, P98-, PK5-
E13181 Rudolf Hornischer, b. 1877, Kunzendorf/Kuncina, Mo R1a1a1g R-M458 L260-, L291-, M334-, M458+
N61170 Piotr z Kleczkowa Kleczkowski, ca. 1340-1422, Klec R1a1a1g R-M458 L260-, M458+
121017 Jan Skarbek, b.c.1690,Gora Krolewska, Poland R1a1a1g R-M458 L260-, M458+
81980 William August Selke, Bialogard/Belgaard, Pommern R1a1a1g R-M458 L291-, M124-, M157.1-, M17+, M173+, M198+, M207+, M343-, M458+, M56-, M87-, P98-, PK5-, SRY10831.2+
128120 Wladyslaw Leszczynski Roy, 1682-1762, Lesznia R1a1a1g R-M458 L291-, M157.1-, M198+, M458+, M56-, M64.2-, P98-, PK5-
31257 Cygany/Rudka, Ukraine R1a1a1g R-M458 M124-, M157.1-, M173+, M198+, M207+, M269-, M343-, M458+, M56-, M87-, P25-, P98-, PK5-, SRY10831.2-, SRY10831.2+
N17829 Pal Lukacs, 1906-1982 R1a1a1g R-M458 M124-, M157.1-, M173+, M198+, M207+, M269-, M343-, M458+, M56-, M87-, P25-, P98-, PK5-, SRY10831.2+
46336 Francis John Katlic, b.c.1910,Carnegie,PA (Polish) R1a1a1g R-M458 M124-, M157.1-, M173+, M198+, M207+, M269-, M343-, M458+, M56-, M87-, P25-, SRY10831.2+
97050 John Hilinsky ca 1872-1948 Rajgrod, Poland R1a1a1g R-M458 M124-, M157.1-, M173+, M198+, M207+, M343-, M458+, M56-, M87-, SRY10831.2+
73298 Heinrich Conrad von Dempter, b.1663, Hamelin, Germ R1a1a1g R-M458 M157.1-, M173+, M198+, M458+, M56-, M64.2-, P25-, P98-, PK5-
99638 Sebastian Roman 1655-1715 Malopolska , Poland R1a1a1g R-M458 M157.1-, M198+, M458+, M56-, M64.2-, P98-, PK5-
170948 Poland R1a1a1g R-M458 M157.1-, M198+, M458+, M56-, M64.2-, P98-, PK5-, SRY10831.2+
166220 Maciej Dabrowski 1829-1909 R1a1a1g R-M458 M458+
163520 Julian Dobkowski, b.c.1879, Pajewo, Poland R1a1a1g R-M458 M458+
127810 Bronisz de Sachocino ur.1450 (linia Bronk,Welnik) R1a1a1g R-M458 M458+
120286 Jan Tomorowicz, b.c. 1750, Lithuania R1a1a1g R-M458 M458+
147315 Truszkowski, Truszki Kucze, PL R1a1a1g R-M458 M458+
135783 Piotr Łaguna, b. ca. 1430, Łaguny, Poland R1a1a1g R-M458 M458+
146764 Joannes Zaborowski, 1824-1878, Margonin, Poland R1a1a1g R-M458 M458+
199575 Piotr Wlostowic 1080?-1153,Wrocław, Poland R1a1a1g R-M458 M458+
198486 Ivan Klevtsov, b.c. 1901, Russia R1a1a1g R-M458 M458+
N5198 Michael Wróblewski, b.c.1859, Kwidzyn, Poland R1a1a1g R-M458 M458+, SRY10831.2+
N93969 R1a1a1g2 R-L260 L176.1-, L260+, M157.1-, M198+, M334-, M434-, M458+, M56-, M64.2-, PK5-
83769 Peter Paul Zemko 9/8/1878 - 9/1/1957 Slovakia R1a1a1g2 R-L260 L260+
140690 Jaśko z Syrokomli, +1361 R1a1a1g2 R-L260 L260+
105765 Volkonski R1a1a1g2 R-L260 L260+
166736 Poland R1a1a1g2 R-L260 L260+
170326 Zachariasz Frankowski (1757-1844), Poland R1a1a1g2 R-L260 L260+
186399 Kugno D.N. (Кугно Д.Н.), 1871-? Ukraine R1a1a1g2 R-L260 L260+
181879 Kazimierz Roguski (1766 - 1810), Roguszyn R1a1a1g2 R-L260 L260+
125922 Szymon Łapiński (1742-1825), Kropiwnica Racibory R1a1a1g2 R-L260 L260+, L449+, M157.1-, M198+, M458+, M56-, M64.2-, P98-, PK5-
N30169 John Price, Poland R1a1a1g2 R-L260 L260+, M124-, M157.1-, M173+, M198+, M207+, M343-, M458+, M56-, M87-, P98-, PK5-, SRY10831.2+
100432 Florian Minakowski, d. 1788-1790, Poznan, Poland R1a1a1g2 R-L260 L260+, M157.1-, M198+, M458+, M56-, M64.2-, P98-, PK5-
182899 Ritlewski Christophorus,1789,Lazek, Poland R1a1a1g2 R-L260 L260+, M198+, M458+
155277 Kazimierz Orlowski, *1733, resid. in Rajgrodek UKR R1a1a1g2 R-L260 L260+, M458+
168756 Angus MacEachern 1750 Morvern Scotland R1a1a1h R-L176.1 L175-, L176.1+, L448+

IsabellaK
Posty: 529
Rejestracja: 07 cze 2011, 14:50

Re: Badania a DNA

Post autor: IsabellaK » 18 lip 2011, 14:37

Kod dna Dunczykow jest podobny do Polakow.
http://danishdemes.org/YDNA-results-HgR1a.html#R1a1

IsabellaK
Posty: 529
Rejestracja: 07 cze 2011, 14:50

Re: Badania a DNA

Post autor: IsabellaK » 10 gru 2011, 04:34

Najnowsze wyniki y-dna narodow Europy 12.2011
http://polishgenes.blogspot.com/
www.familytreedna.com/public/R1a

HistEria
Posty: 3
Rejestracja: 17 maja 2013, 20:38

Re: Badania a DNA

Post autor: HistEria » 21 maja 2013, 10:39

Interesujące

ODPOWIEDZ

Wróć do „Plemiona słowiańskie na ziemiach polskich”