Ludy na ziemiach polskich wg. traktatu geograficznego władcy

Na ziemiach polskich początkowo podstawową komórką społeczną była rodzina wraz z krewnymi. Grupa rodzin z danego terytorium tworzyła małą społeczność zwaną opolem. Opola z poszczególnych terenów (zazwyczaj oddzielonych od siebie barierami naturalnymi jak rzeki, góry czy bory) tworzyły plemiona (np. Polanie, Wiślanie, Bobrzanie, Goplanie itp.). Na co dzień opolem zarządzał wiec plemienny, który w razie zagrożenia wybierał dowódcę (księcia lub wojewodę). Z czasem jednak tymczasowi wodzowie chcieli utrzymać władzę nad coraz liczniejszymi wspólnotami. Właśnie ich ambicje przyczyniły się do jednoczenia całych plemion we wspólnoty.
Awatar użytkownika
HistoriaPolski.eu
Posty: 1533
Rejestracja: 28 maja 2011, 09:14

Ludy na ziemiach polskich wg. traktatu geograficznego władcy

Post autor: HistoriaPolski.eu » 10 cze 2011, 04:57

Ctraktatu geograficznego władcy dalekiej Anglii.

Awatar użytkownika
solec1
Posty: 1359
Rejestracja: 02 mar 2011, 09:42
Lokalizacja: Gdańsk

Re: Ludy na ziemiach polskich wg. traktatu geograficznego wł

Post autor: solec1 » 27 cze 2011, 13:38

a jak miał na imię ten władca?

IsabellaK
Posty: 529
Rejestracja: 07 cze 2011, 14:50

Re: Ludy na ziemiach polskich wg. traktatu geograficznego wł

Post autor: IsabellaK » 28 cze 2011, 17:23

History of the revolutions in Europe; from the subversion of the Roman Empire in the west to the Congress of Vienna" 1847
http://www.archive.org/stream/historyof ... h_djvu.txt
Goci na ziemiach Polskich

The Goths,^ the most powerful of these destructive nations,
began to rise into notice in the tbird century, after the time of
the Emperor Caracalla. They then inhabited the country be-
tvveen the Vistula, the Dniester, the Borysthenes, and the Tanais
Oi Don. It is not certain whether they were originally from
thLise regions, or whether, in more remote times, they Inhabited
Scandinavia, from which, according to Jornandes, a Gothic au-
thr>T, they emigrated at an early period. It is however certain,
thai they were of German extraction ; and that, in the third and
fourth centuries, they made the Caesars tremble on their thrones.
The Emperor Aurelian was compelled (274) to abandon the pro-
vince of Dacia to their dominion.

This nation, the first of the German tribes that embraced the
Christian religion,^ was divided, in their ancient settlements
beyond the Danube, into two principal branches. They who
inhabited the districts towards the east and the Euxine Sea,
between the Dniester, the Borysthenes, and the Tanais, were
called Ostrogoths ; the Visigoths were the branch which extend-
ed westward, and occupied ancient Dacia, and the regions situ-
ated between the Dniester, the Danube and the Vistula. At-



PERIOD I. A. D, 406—800. ^

lacked in these vast countries by tlie Huns, (375) some were
subjugated, and others compelled lo abandon their habitations.
A part of the Visigoths then fixed their abode in Thrace, in
Maesia, and the frontiers of Dacia, with consent of the emperors ;
who granted also to the Ostrogoths settlements in Pannonia.
At length the Visigoths, after having twice ravaged Italy, sacked
and plundered Rome, ended their conquests by establishing
themselves in Gaul and in Spain. One branch. of these Goths
appears to have been the Thuringians, whom we find in the
fifth century established in the heart of Germany, where they
erected a very powerful kingdom.

The Franks were probably a confederacy which the German
tribes, situated between the Khine, the Maine, the Weser, and
the Elbe, had formed among themselves, in order to maintain
their liberty and independence against the Romans. Tacitus,
who wrote about the commencement of the second century, did
not know them under this new name, which occurs for the first
time in the historians of the third century. Among the German
tribes who composed this association, we find the Chauci, the
Sicambri, the Chamavi, the Cherusci, the Bructeri, the Catti,
the Ampsivarii, the Ripuarii, the Salii, fee* These tribes,
though combined for the purposes of common defence, under
the general name of Franks, preserved, nevertheless, each their
laws and form of government, as well as their particular chiefs,
and the names of their aboriginal tribes. In the fourth, and
towards the beginning of the fifth century, the whole country
lying within the Rhine, the Weser, the Maine, and the Elbe,
was called Fra?icia.

Another confederation of the German tribes, was that of the
Ai.EMANNs; unknown also to Tacitus. It took its origin about
the commencement of the third century. Their territories ex-
tended between the Danube, the Rhine, the Necker, the Main,
and the Lahn. On the east, in a part of Franconia and modem
Suabia, they had for their neighbours and allies the Suevi,
who, after having long formed a distinct nation, were at length
blended with the Alemanns, and gave their country the name
of Suabia. The Alemanns rendered themselves formidable to
the Romans, by their frequent inroads into Gaul and Italy, in the
third and fourth centuries.

The Saxons, unknown also to Tacitus, began to make a
figure in history about the second century, when we find their
settled beyond the Elbe, in modern Holstein, having for their
neighbours the Angles, or English, inhabiting Sleswick Proner
These nations were early distinguished as pirates and free
booters ; and, while the Franks and the Alemanns spread thenr



44 CHAPTER ir.

selves over the interior of Gaul, the Saxons infested the coasts
and even extended their incursions into Britain. The Franks
having penetrated into Gaul with their main forces, the Saxons
passed the Elbe, and in course of time, occupied, or united in
alliance with them, the greater part of ancient Francia, which
took from them the name of Saxony. There they subdivided
themselves into three principal branches ; the Ostphalians to
the east, the Westphalians to the west, and the Angrians or
Angrivarians, whose territories lay between the other two,
along the Weser, and as far as the confines of Hesse.

The Huns, the most fierce and sanguinary of all the nations
which overran the Roman Empire in the fifth century, came
from the remote districts of northern Asia, which were altogether
unknown to the ancient Greeks and Romans. From the de-
scriptions which the historians of the fifth and sixth centuries
have given us of them, we are led to believe, that they were
Kalmucks or Monguls originally. The fame of their arms had
begun to spread over Europe so early as the year 375 of the
Christian era. Having subdued the Alans, and crossed the
Tanais, they subverted the powerful monarchy of the Goths, and
gave the first impulse to the great revolution of the fifth cen-
tury, which changed the face of all Europe. The Eastern empire
first felt the fury of these barbarians, who carried fire and sword
wherever they went, rendered the Emperors their tributaries,
and then precipitated themselves on the West under the conduct
of the famous Attila.*

Several of the nations we have now enumerated, divided
among themselves the territories of Gaul. This province, one
of the richest and most important in the Western empire, was
repeatedly overrun and devastated by the barbarous hordes of the
fifth century. The Visigoths were the first that formed settle-
ments in it. On their arrival under the command of King Atulf
or Adolphus, (412,) they took possession of the whole country
lying within the Loire, the Rhine, the Durance, the Mediter-
ranean, and the Alps. Toulouse became their capital, and the
residence of their kings.

The Burgundians, a people, it would appear, originally from
the countries situated between the Oder and the Vistula, fol-
lowed nearly in the track of the Visigoths ; as we find them,
about the year 413, established on the Upper Rhine and in
Switzerland. After the dissolution of the empire, they suc-
ceeded in establishing themselves in those parts of Gaul, known
by the names of the Sequanois, Lyonnois, Viennois and Nar-
bonnois, viz. in those districts which formed, in course of time,
the two Burgundies, the provinces of Lyonnois, Dauphiny and
PERIOD I. A. D. 406— SOO. 45

Goci wschodni nad Wisla i dalej na wschod.
Burgundowie miedzy Odra a Wisla .
Nalezy tu wspomniec ze tytuly Gotow mieli Gryfici a pozniej Piastowie.

Awatar użytkownika
golec115
Moderator
Posty: 256
Rejestracja: 09 kwie 2011, 08:57
Lokalizacja: Sępólno Kraj.

Re: Ludy na ziemiach polskich wg. traktatu geograficznego wł

Post autor: golec115 » 23 sie 2011, 07:30

A to tłumaczenie:

Goci najpotężniejsi z destrukcyjnych narodów, zaczęły rosnąć w siłę w trzecim wieku, po czasie Karakalli. Następnie zamieszkali w krajach pomiędzy krajem nad Wisłą, Dniestrem, Borysthenes (?), Tanais Oi Don(?). Nie jest pewne czy pochodzą one pierwotnie z regionów Lise, czy też w bardziej odległych czasach zamieszkiwali Skandynawię, z której zgodnie z gotyckim autorem - Jornandesem, wyemigrowali we wczesnym okresie. Jest jednak pewne, że byli pochodzenia niemieckiego, a także że w trzecim i czwartym wieku cesarzowie zaczęli się ich bać. Cesarz Aurelian został zmuszony do opuszczenia prowincji dackiej (274)

Ten naród, pierwszy z plemion germańskich, który przyjął chrześcijaństwo, był podzielony w dawnych osadach nad Dunajem na dwie główne gałęzie. Ci którzy zamieszkiwali dzielnice na wschód i Morze Euxina (?) między Dniestrem, Borythenes i Tanais byli nazywani Ostrogotami. Dla Wizygotów były tereny rozciągające się na zachód: od starożytnej Dacji do terenów położonych między Dniestrem, Dunajem i Wisłą.

OKRES ROKU PAŃSKIEGO 406-800

Zamknięci przez Hunów w ogromnych krajach (375), niektórzy z nich podporządkowani, a inni zmuszeni do opuszczenia siedzib. Część Wizygotów osiedlili się za zgodą cesarzy w Tracji, a Ostrogoci w Panoni . W końcu Wizygoci po dwukrotnym spustoszeniu Włoch i splądrowaniu Rzymu, zakończyli swoje podboje poprzez osiedlenie się w Galii i Hiszpanii. Jeden oddział tych Gotów, zdaje się być Thuringians osiedlił się w samym sercu Niemiec, gdzie wzniesiono potężne królestwa.

Frankowie byli najprawdopodobniej konfederacją niemieckich plemion, usytuowanych pomiędzy Khine, Maine, Wezery i Łabą. Uformowały się między sobą w celu utrzymania ich wolności i niezależności wobec Rzymian. Tacyt, który pisał na początku drugiego wieku, nie zna ich pod nową nazwą, która pojawia się po raz pierwszy u historyków w trzecim wieku. Wśród neimeickich plemion tworzących ten związek znajdziemy Chauci, Sicambri, Chamavi, Cherusci, Bructeri, Catti, Ampsivarii, Ripuarii, Salii. Te plemiona choć łączone do wspólnej obrony, zgodnie z ogólną nazwą Franków, zastrzegli sobie prawa i formy rządów jak również ich poszczególnych wodzów jak i nazwiska poszczególnych rodów. W czwartym i początkach V wieku, na terenie całego kraju leżącego nad Renem, Waser, Maine i Łabą został powołany Fra(?)icia.

Inną konfederacją plemion germańskich było Allemans (?) wiadomo również od Tacyta. Jej pochodzenie wywodzi się z trzeciego wieku. Ich terytoria poszerzana od Dunaju, Renu, Necker, Główny i Lahn. Na wschodzie, w części Frankonii i modem Suabia, mieli ich sąsiedzi i sojusznicy Swebów, który po długiej tworzą odrębny naród, byli na długość zmieszane z Alemanns, i dał ich kraju nazwa z Suabia. Allemans byli groźni dla Rzymian, często napadli w trzecim i czwartym wieku w Galii oraz Włoszech.

Sasi, nieznani również za Tacyta, pojawili się w historii w II wieku, kiedy osiedlili się poza Łabą w nowoczesnych Holstein, po ich sąsiadach Angles (?). Kraje te zostały wyróżnione jako piratów i wolne lądy.Frankowie i Alemanns rozprzestrzeniali się następnie na wewnętrzną Galię, Sasów zaatakowane wybrzeży, a nawet rozszerzyć ich najazdów na Anglię. Frankowie przeniknął do Galii z głównymi siłami, Sasów przeszły nad Łabą, w czasie, zajęte, lub zjednoczeni w z nimi przymierze, przez większą część dawnych Franków, który
wziął od nich nazwę Saksonii. Tam podzielone się na trzy główne gałęzie; Ostphalians
na wschodzie, Westphalians na zachód, a Angrians lub Angrivarians, na których terytorium leży pomiędzy dwa pozostałe, wzdłuż Wezery, a jeśli chodzi o granice Hesji.

cdn.

Awatar użytkownika
golec115
Moderator
Posty: 256
Rejestracja: 09 kwie 2011, 08:57
Lokalizacja: Sępólno Kraj.

Re: Ludy na ziemiach polskich wg. traktatu geograficznego wł

Post autor: golec115 » 24 sie 2011, 07:24

Hunowie, najbardziej dziki i krwawy naród z wszystkich narodów, które zajęły Cesarstwo Rzymskie w V wieku, przyszedł z odległych rejonów północnej Azji, które były całkowicie nieznane starożytnym Grekom i Rzymianom. Z danych nam opisów historyków z V i VI wieku, jesteśmy skłonni uwierzyć, że byli oni pierwotnie Kałmukami lub Mongołami. Sława ich broni zaczęła się rozprzestrzeniać w Europie już w 375 roku ery chrześcijańskiej. Po podbiciu Alanów, obaleniu potężnych monarchii Gotów, dała impuls do wielkiej rewolucji V. wieku, który zmienił oblicze całej Europy. Wschodnie imperium pierwsze poczuło furię tych barbarzyńców, którzy nieśli ogień i miecz wszędzie tam, gdzie doszli, a następnie wytrąca się na Zachód w ramach przywództwa znanego Attyli.

Kilka krajów mamy obecnie wymienione, podzielone między sobą na terytorium Galii. Ta prowincja, jedna z najbogatszych i najważniejszych na Zachodzie, była wielokrotnie przekroczona i zdewastowana przez barbarzyńskie hordy V wieku. Wizygoci byli pierwszymi, których powstały tam osady. Po przybyciu pod dowództwem króla Atulf lub Adolfa (412) zawładnęli całym krajem położonym w Loarze, Renie, Durency Morzu Śródziemnym i Alpach. Tuluza stała się ich stolicą i miejscem zamieszkania królów.

Burgundczycy, ludzie wydaje się pochodzący z krajów położonych między Odrą a Wisłą, a następnie poszły w ślad Wizygotów i ich ślad ustalono ok. 413 roku na Górnym Renie oraz w Szwajcarii. Po rozpadzie Imperium udało im się utworzenie własnych krajów w tych częściach Galii znanych przez nazwy Sequanois, Lyonnois, Viennois i Narbonnois, a mianowicie. w tych dzielnicach, które powstały w czasie, dwóch Burgundies, prowincje Lyonnois, Dauphiny.

Gerd
Posty: 36
Rejestracja: 20 cze 2013, 14:11

Re: Ludy na ziemiach polskich wg. traktatu geograficznego władcy

Post autor: Gerd » 13 lip 2013, 15:34

Brakuje; Wandalów, Silingów, Naharwalów, Swebów i jeszcze parę. Zob. http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... _n_Chr.svg

ODPOWIEDZ

Wróć do „Plemiona słowiańskie na ziemiach polskich”