Jan Weyssenhoff (generał)

Obszerny opis dziejów całości życia oraz dokonań wybitnej postaci.
Awatar użytkownika
Artur Rogóż
Administrator
Posty: 4711
Rejestracja: 24 maja 2010, 04:01
Kontakt:

Jan Weyssenhoff (generał)

Post autor: Artur Rogóż » 14 lut 2011, 04:09

Jan Weyssenhoff herbu Łabędź (ur. 11 kwietnia 1774 w Andżelmujży w Inflantach, zm. 19 maja 1848 Samoklęski Lubelskie), generał dywizji, uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1792, insurekcji kościuszkowskiej, wojen napoleońskich, powstania listopadowego.

Pochodził z niemieckiej rodziny Weissów, która już w XVII wieku uległa pełnemu spolszczeniu[1].

Służbę wojskową rozpoczął 14 grudnia 1789 w stopniu podporucznika w 8 regimencie pieszym litewskim. Uczestniczył w wojnie 1792 awansując 13 sierpnia na porucznika. Po zwycięstwie targowiczan działał w sprzysiężeniu insurekcyjnym w Wilnie.

W czasie powstania kościuszkowskiego był adiutantem Jakuba Jasińskiego, na tym stanowisku awansował na kapitana. Przeniesiony następnie do 8 pułku jazdy litewskiej w stopniu majora. Po upadku powstania pozostawał poza wojskiem.

20 grudnia 1806 zaciągnął się do wojska Księstwa Warszawskiego jako adiutant gen. Jana Henryka Dąbrowskiego w stopniu szefa szwadronu. 23 lutego 1807 major w 12 pułku piechoty, a 29 lipca 1808 awansował na pułkownika, dowódcę pułku, i uczestniczył w kampanii austriackiej 1809 i moskiewskiej 1812. 3 lutego 1813 mianowany gen. bryg. jako dowódca Brygady Jazdy. Na czele brygady uczestniczył w kampanii saskiej 1813, w czasie której trafił do niewoli w Dreźnie.

Po uwolnieniu w armii Królestwa Polskiego. 20 stycznia 1815 został dowódcą Brygady Ułanów, a następnie dowódcą Dywizji Jazdy. 3 września 1826 awansował na generała dywizji. W roku 1830 zaliczono mu 28 lat i 2 miesiące „nieskazitelnej” służby wojskowej.

Po wybuchu powstania listopadowego początkowo pełnił funkcję dowódcy Dywizji Jazdy; 23 stycznia 1831 objął dowództwo całej jazdy wojsk powstańczych, lecz już 26 lutego został przeniesiony z tego stanowiska, pod pretekstem wieku, na organizatora rezerw w krakowskim. Po upadku powstania został zesłany do Kostromy. Zwolniony z niewoli w 1833, osiedlił się w Lubelskiem. Zmarł w 19 maja 1848 w Samoklęskach.

* Pamiętnik generała Jana Weyssenhoffa z portretem autora, wydał Józef Weyssenhoff, Warszawa: Gebethner i Wolff; Kraków: G. Gebethner i Spółka, 1904.

Był odznaczony Legią Honorową, Orderem Virtuti Militari, kawalerem Orderu Żelaznej Korony, Orderu Świętej Anny I klasy, Orderu Świętego Włodzimierza II klasy. [2]
Przypisy

1. ↑ Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, Wyd. MON, warszawa 1988, s. 173.
2. ↑ Xsięga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830 zawierająca spis imienny dowódzców i sztabs-oficerów, tudzież oficerów, podoficerów i żołnierzy Armii Polskiej w tymż roku Krzyżem Wojskowym „Virtuti Militari” ozdobionych, Lwów 1881, s. 1.

ODPOWIEDZ

Wróć do „Biografie”