Bronisław Prugar-Ketling

Obszerny opis dziejów całości życia oraz dokonań wybitnej postaci.
Awatar użytkownika
Artur Rogóż
Administrator
Posty: 4711
Rejestracja: 24 maja 2010, 04:01
Kontakt:

Bronisław Prugar-Ketling

Post autor: Artur Rogóż » 22 maja 2011, 20:50

Bronisław Prugar-Ketling (ur. 2 lipca 1891 w Trześniowie, zm. 18 lutego 1948 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys
Działalność niepodległościowa

Syn Karola Prugara i Ludwiki z Rymarowiczów. Zdał maturę w Gimnazjum Męskim w Sanoku. Przed I wojną światową studiował na Wydziale Prawa i Umiejętności Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego, działał w polskich organizacjach niepodległościowych. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. Dwukrotnie ranny, w 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej. Po ucieczce z niewoli w 1917 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W wyniku choroby ewakuowany do Francji, gdzie wstąpił w 1918 do armii Hallera. Od lipca do listopada tego roku dowodził kompanią, a następnie dowódcy III batalionu 2 Pułku Strzelców Polskich (po powrocie do kraju przemianowanym na 44 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych).
Służba w Wojsku Polskim[edytuj]

Na czele batalionu wziął udział w wojnie z bolszewikami. 2 stycznia 1920 został słuchaczem II Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego. W połowie kwietnia 1920 skierowany został do na front celem odbycia praktyki sztabowej. Pełnił obowiązki szefa Oddziału Operacyjnego w Sztabie Grupy Operacyjnej płk. SG Józefa Rybaka, która wchodziła w skład 3 Armii gen. por. Edwarda Śmigłego-Rydza. Następnie kierował Oddziałem III Operacyjnym Sztabu 4 Armii gen. Leonarda Skierskiego.

W okresie od stycznia do września 1921 kontynuował naukę w W.S.Woj. Po jej ukończeniu otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko szefa sztabu 2 Dywizji Górskiej[1].

W okresie międzywojennym na różnych stanowiskach sztabowych w armii, w 1929 został dowódcą 45 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. Od października 1935 do października 1938 był szefem Departamentu Piechoty M.S.Wojsk. Od października 1938 do sierpnia 1939 był dowódcą Piechoty Dywizyjnej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty w Stanisławowie.

W czasie wojny obronnej Polski w 1939 r. dowodził 11 DP w składzie Armii "Karpaty". Dowodzona przez niego dywizja wsławiła się m.in. rozbiciem w nocnym uderzeniu zmotoryzowanego pułku SS-Division Germania. Uniknął niewoli niemieckiej i śmierci w ZSRR. Przez Węgry przedostał się do Francji, gdzie 11 listopada 1939 został powołany na stanowisko dowódcy 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Mianowany generałem brygady ze starszeństwem od 15 września 1939.

Na czele dywizji walczył w czerwcu 1940 w południowo-wschodniej Francji, m.in. w bitwie o wzgórza Clos du Doubs w Alzacji. 20 czerwca z większością swych wojsk przekroczył granicę Szwajcarii i resztę wojny spędził na internowaniu.
Służba w Ludowym Wojsku Polskim[edytuj]

W 1945 powrócił do Polski. Pełnił funkcje szefa gabinetu Naczelnego Dowódcy, szefa Departamentu Piechoty MON i szefa Departamentu Wyszkolenia Bojowego Dowództwa Wojsk Lądowych. 21 lipca 1947 awansowany do stopnia generała dywizji. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Podczas internowania w Szwajcarii spisał wspomnienia z okresu wojny obronnej Polski pod tytułem "Aby dochować wierności". Ze względu na krótki czas, jaki dzielił opisywane wydarzenia od momentu spisania relacji, jest to bardzo cenne i interesujące źródło do historii walk 1939 roku.
Awanse

podporucznik – 1915
porucznik – 1918
kapitan – 1918
major – 1919
podpułkownik – 1924
pułkownik – 1932
generał brygady – 1939
generał dywizji – 1947

Odznaczenia

Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (1921)
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Order Krzyża Grunwaldu III klasy
Krzyż Niepodległości
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Złoty Krzyż Zasługi

Przypisy

↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 38 z dnia 08.10.1921 r., s. 1434-1435.

ODPOWIEDZ

Wróć do „Biografie”