Fiodor Połynin

Obszerny opis dziejów całości życia oraz dokonań wybitnej postaci.
Awatar użytkownika
Artur Rogóż
Administrator
Posty: 4711
Rejestracja: 24 maja 2010, 04:01
Kontakt:

Fiodor Połynin

Post autor: Artur Rogóż » 03 mar 2011, 04:34

Fiodor Pietrowicz Połynin, ros. Федор Петрович Полынин (ur. 20 października 1906 w mieście Suchoj Ostróg, zm. 21 listopada 1981 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał-pułkownik lotnictwa ZSRR, generał broni Wojska Polskiego, dowódca lotnictwa WP (1944–1947), Bohater Związku Radzieckiego (1938).

Życiorys

Urodził się 20 października 1906 w mieście Suchoj Ostróg, obecnie obwód saratowski. Pochodził z wielodzietnej rodziny chłopskiej. Był jednym z 11 rodzeństwa. W 1907 wraz z rodziną przeniósł się na Syberię, do wsi Samarka w rejonie buchtarmińskim, w obwodzie semipałatyńskim, gdzie ojciec zagospodarował leżące odłogiem ziemie, tworząc średniej wielkości gospodarstwo. Mając 8 lat rozpoczął pracę w gospodarstwie ojca. Po jego śmierci wyjechał do Kujbyszewa i w sierpniu 1924 roku rozpoczął pracę w Związku Spółdzielczości Wiejskiej – jako stróż i tragarz, a od kwietnia roku 1927 – jako robotnik niewykwalifikowany w wytwórni wędlin. Jednocześnie w latach 1925–1928 uczęszczał do wieczorowej szkoły średniej dla dorosłych w Kujbyszewie

6 października 1928 został wcielony do Armii Czerwonej, z przydziałem do pułkowej szkoły piechoty 101 pułku strzelców w Wyzraniu. W grudniu 1928 roku po wyrażeniu zgody, przeniesiony do lotnictwa. W roku 1929 ukończył Wojskową Szkołę Pilotów i Techników Lotniczych w Wolsku, a w 1931 Orenburską Szkołę Lotników i Nawigatorów Lotniczych. W 1935 ukończył kursy doskonalenia kadry kierowniczej przy Wojskowej Akademii Lotniczej. W 1955 ukończył Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.

Od stycznia 1936 pełnił funkcję dowódcy 23 Brygady Lotniczej. Od listopada 1937 do kwietnia 1938 jako ochotnik walczył w Chinach z najeźdźcami japońskimi. W czerwcu 1938 awansował do stopnia starszego inspektora techniki pilotowania Sił Powietrznych Armii Czerwonej. 14 listopada 1938 został Bohaterem Związku Radzieckiego.

Od października 1939 był zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Jako dowódca sił powietrznych 13 Armii uczestniczył w wojnie radziecko-fińskiej 1939-40. Od sierpnia 1940 pełnił funkcję dowódcy 13 Dywizji Lotnictwa Bombowego, od sierpnia 1941 dowódca Sił Powietrznych Frontu Briańskiego, od maja 1942 zastępca dowódcy 2 Armii Lotniczej, a od września 1942 zastępca dowódcy 6 Armii Lotniczej na Frontach: Briańskim i Północno-Zachodnim. W latach 1943–44 był dowódcą 6 Armii Lotniczej na Frontach: Północno-Zachodnim, 2 Białoruskim i 1 Białoruskim.

Uczestniczył w bitwie pod Moskwą, w walkach w rejonie Diemiańska, w wyzwoleniu prawobrzeżnej Ukrainy, w operacjach białoruskiej i lubelsko-brzeskiej oraz w bitwach o Poznań i Berlin.

Od 1 listopada 1944 do 21 marca 1947 był dowódcą Lotnictwa WP.

5 maja 1947 powrócił do ZSRR. Od 25 czerwca 1947 był dowódcą 13 (od 10 stycznia 1949 - 76) Armii Lotniczej w Leningradzie, od 26 maja 1950 do 21 stycznia 1954 dowódcą 30 Armii Lotniczej w Rydze, następnie słuchaczem Wyższej Akademii Wojskowej im. Klimenta Woroszyłowa (późniejsza Akademia Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR). Po ukończeniu akademii, od 1 lutego 1956 dowodził 57 Armią Lotniczą we Lwowie. Od sierpnia 1959 do maja 1971 był szefem Tyłów Sił Powietrznych ZSRR. Od 1971 w rezerwie.

Podczas wojny został kontuzjowany, trzykrotnie palił się w powietrzu, dwa razy był zestrzelony. Latał na 39 typach samolotów. Wykonał ponad 500 lotów bojowych. W powietrzu spędził ponad 6000 godzin.

Napisał wspomnienia zatytułowane: Bojewyje marszruty.

Miał żonę – Jelenę Samojłowną Majsmok, dwie córki: Irinę (1934) i Tatianę (1941), oraz syna Piotra (1949).
Awanse

* st. lejtnant – 14 marca 1936
* kapitan – 19 lutego 1938
* pułkownik – 5 sierpnia 1938
* kombrig – 29 listopada 1939
* generał-major – 4 lutego 1940
* generał-lejtnant – 28 maja 1943
* generał broni WP – 9 sierpnia 1945
* generał-pułkownik – 11 lipca 1946

Odznaczenia

* Medal Złota Gwiazda Bohater Związku Radzieckiego (14 listopada 1938)
* Order Lenina – dwukrotnie
* Order Rewolucji Październikowej
* Order Czerwonego Sztandaru – pięciokrotnie
* Order Kutuzowa I stopnia – dwukrotnie
* Order Kutuzowa II stopnia
* Order Czerwonego Sztandaru Pracy
* Order Czerwonej Gwiazdy – dwukrotnie
* Medal za Obronę Moskwy
* Medal za Zdobycie Berlina
* Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
* Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojny Ojczyźnianej 1941-1945
* Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojny Ojczyźnianej 1941-1945
* Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej
* Medal jubileuszowy 30-lecia Radzieckiej Armii i Marynarki Wojennej
* Medal 40-lecia Sił Zbrojnych ZSRR
* Medal 50-lecia Sił Zbrojnych ZSRR
* Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari (1968)
* Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (1946)
* Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1945)
* Order Krzyża Grunwaldu II klasy (1946)
* Złoty Krzyż Zasługi (1946)
* Medal Za udział w walkach o Berlin (1966)

Bibliografia

* S. Czmur, W. Wójcik – Dowódcy Lotnictwa Polskiego, Wyd. Redakcja PWLiOP, Poznań 1998
* B. Potyrała, W. Szlufik – Who is who? Trzygwiazdkowi generałowie i admirałowie radzieckich sił zbrojnych z lat 1940–1991, Wyd. WSP, Częstochowa 2001, ISBN 83-7098-662-5
* Słownik biograficzny wyższych dowódców Sił Zbrojnych ZSRR w latach 1917-1991, t. III, Wyd. Koszalin 2004
* M. Szczurowski – Dowódcy WP na Froncie Wschodnim 1943–45, Pruszków 1996
* Mała encyklopedia wojskowa, t. II, Warszawa 1970
* Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 1/1982, s. 311–312
* (ros.) Radziecka Encyklopedia Wojskowa, t. VI, s. 437, Moskwa
* (ros.) Wielka Wojna Ojczyźniana 1941–45. Encyklopedia, s. 573, Moskwa 1985
* (ros.) Wojskowy słownik encyklopedyczny, s. 573, Moskwa 1986
* Федор Петрович Полынин (ros.)
* Федор Петрович Полынин – Герой Советского Союза (ros.)

ODPOWIEDZ

Wróć do „Biografie”