Julian Skokowski

Obszerny opis dziejów całości życia oraz dokonań wybitnej postaci.
Awatar użytkownika
Warka
Posty: 1577
Rejestracja: 16 paź 2010, 03:38

Julian Skokowski

Post autor: Warka » 04 mar 2011, 16:51

Julian Skokowski ps. "Zaborski" (ur. 25 maja 1886 - zm. 11 marca 1959) − generał brygady Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej oraz walk o niepodległość Polski w wojnie z bolszewikami i II wojnie światowej.

Przebieg służby wojskowej
W latach 1909–1914 i 1917–1918 był oficerem zawodowym armii rosyjskiej. W latach 1918-1919 dowodził polskim oddziałem tzw. Murmańczyków w Archangielsku na północy Rosji. Od 1919 roku służył w odrodzonym Wojsku Polskim.

W okresie II RP sprawował szereg funkcji dowódczych w Wojsku Polskim, m.in. był:

inspektorem szkół podchorążych rezerwy
dowódcą 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Samborze do maja 1927
dowódcą piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty od maja 1927
w składzie osobowym I wiceministra spraw wojskowych
Od 1935 roku do wybuchu wojny był inspektorem głównym Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny i Związku Rezerwistów. Podczas wojny obronnej 1939 roku był dowódcą piechoty dywizyjnej 25 Dywizji Piechoty Armii "Poznań", a od 18 września dowódcą Grupy "Palmiry", broniącej składów amunicyjnych w Palmirach w Puszczy Kampinoskiej (patrz: Obrona Palmir).

Na początku 1941 roku wstąpił do Organizacji Wojskowej Związek Jaszczurczy, gdzie objął stanowisko inspektora wyszkolenia w Okręgu Warszawa-miasto. W okresie tworzenia Narodowych Sił Zbrojnych zerwano z nim kontakty. Skokowski stanął wkrótce na czele niewielkiej organizacji Gwardia Obrony Narodowej, która w 1943 roku scaliła się z Polską Armią Ludową. Niebawem Skokowski został szefem sztabu i zastępcą komendanta PAL. 29 lipca 1944 roku na murach Warszawy została rozwieszona kłamliwa odezwa jego autorstwa, głosząca, że - wobec opuszczenia miasta przez najwyższe czynniki AK - sygnatariusz tej odezwy obejmuje dowództwo nad wszystkimi oddziałami podziemnymi i zarządza ich mobilizację do walki z Niemcami; Skokowski podpisał się na niej jako generał dywizji. Przeszła ona bez żadnego echa. W czasie powstania warszawskiego przebywał w Śródmieściu, gdzie objął dowodzenie nad oddziałami PAL. 15 września wydał rozkaz o utworzeniu Połączonych Sił Zbrojnych AL, PAL i KB, których został dowódcą oraz podporządkowaniu ich Krajowej Radzie Narodowej.

Po upadku powstania wyszedł z miasta wraz z ludnością cywilną. Wydostał się z obozu przejściowego w Pruszkowie dzięki pomocy AL. Pod koniec wojny wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego, gdzie został awansowany do stopnia generała i powołany na komendanta Krakowskiego Okręgu Wojskowego. W 1948 roku został aresztowany i skazany na 15 lat więzienia. Zwolniony w 1955 roku, zrehabilitowany w 1957.

Zmarł 11 marca 1959 roku.

Awanse służbowe
pułkownik piechoty 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 8 lokatą (w 1932 3 lokata)
generał brygady
Ordery i odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Walecznych - czterokrotnie

ODPOWIEDZ

Wróć do „Biografie”