Edmund Soja

Obszerny opis dziejów całości życia oraz dokonań wybitnej postaci.
Awatar użytkownika
Warka
Posty: 1577
Rejestracja: 16 paź 2010, 03:38

Edmund Soja

Post autor: Warka » 04 mar 2011, 16:54

Edmund Soja (ur. 15 października 1921 w Chełmie Lubelskim, zm. 6 czerwca 1977 w Aszałuku) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys
Urodził się w rodzinie robotnika kolejowego w Chełmie i tam w 1934 ukończył szkołę powszechną im. Stanisława Staszica, następnie w 1939 gimnazjum ogólnokształcące w Kowlu. W latach 1939–1941 ukończył dwie klasy radzieckiej 10-latki. W czasie okupacji pracował jako robotnik parowozowni w Kowlu.

W czasie okupacji – od 17 października 1943 żołnierz 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, najpierw jako szeregowiec, potem kapral w zwiadzie konnym.

Następnie od kwietnia 1944 – w oddziale partyzanckim "Jeszcze Polska nie zginęła".

Po wyzwoleniu Chełma 11 sierpnia 1944 wstąpił do Szkoły Podchorążych Artylerii. Ukończył ją z I lokatą – promowany na stopień podporucznika 2 marca 1945. Pełnił kolejno funkcje dowódcy plutonu 17 baterii artylerii przeciwlotniczej Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmie Lubelskim od 5 marca – do 10 lipca 1945 i wykładowcy sprzętu w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Następnie był dowódcą przeciwlotniczej baterii szkolnej. Od 22 lipca 1948 był dowódcą baterii szkolnej Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie. Od 16 sierpnia 1948 dowodził dywizjonem podchorążych Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie. 27 lutego 1953 – przechodzi do służby w Dowództwie Artylerii Krakowskiego Okręgu Wojskowego, gdzie do października 1953 był zastępcą szefa artylerii ds. artylerii przeciwlotniczej. Od listopada 1953 był zastępcą komendanta Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej ds. liniowych.

Od czerwca 1954 do 6 czerwca 1957 kierował Oficerską Szkołą Artylerii Przeciwlotniczej jako jej komendant. Po rocznym Wyższym Kursie Akademickim w Wojskowej Dowódczej Akademii Artyleryjskiej w Leningradzie ponownie był komendantem Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie. 1 września 1963 odszedł na studia do Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR, po ukończeniu których od 11 lipca 1965 kierował Szefostwem Obrony Przeciwlotniczej Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Z początkiem 1968 przeszedł do służby w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju. Od 25 stycznia 1968 pełnił obowiązki dowódcy a z dniem 7 czerwca 1968 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju.

Zmarł nagle 6 czerwca 1977 w czasie wykonywania obowiązków służbowych na poligonie w okolicach Astrachania. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Od 1947 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej.

Awanse
podporucznik – 2 marca 1945
porucznik – 7 maja 1946
kapitan – 22 lipca 1948
major – 24 sierpnia 1951
podpułkownik – 2 sierpnia 1954
pułkownik – 30 września 1959
generał brygady – 10 października 1969
Odznaczenia
(wykaz sporządzony w oparciu o zestaw baretek na mundurze generała w Muzeum Broni Przeciwlotniczej przy Centrum Szkolenia Sił Powietrznych im. Romualda Traugutta w Koszalinie)

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1972)
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1963)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie (1944, 1968)
Krzyż Partyzancki (1958)
Złoty Krzyż Zasługi (1957)
Srebrny Krzyż Zasługi (1949)
Medal 30-lecia Polski Ludowej
Medal za Warszawę 1939-1945
Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
Medal Za udział w walkach o Berlin
Złoty "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
Srebrny Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
Brązowy Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"
Brązowa Odznaka "Za Zasługi w Ochronie Porządku Publicznego"
Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (1968, ZSRR)
Order "Znak Honoru" (ZSRR)
Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
Bibliografia
80 lat polskiej broni przeciwlotniczej, Wyd. CSOPL, Koszalin 1999
S. Czmur, W. Wójcik – Generałowie w stalowych mundurach, Wyd. Bellona, Poznań – Warszawa 2003
J. Głośny, J. Zasadziński – Wyższa Szkoła Oficerska WOPL im. por. M. Kalinowskiego, wyd. MON, Warszawa 1983
Historia Oficerskiej Szkoły WOPL im. por. Mieczysława Kalinowskiego, Wyd. MON, Warszawa 1963
J. Pilżys – Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie 1967-1997, Wyd. Koszalin 2002
WSOWOP-lot. im. Romualda Traugutta 1948-97, Wyd. BWSH, Koszalin 1997
M. Kopczewski – Historia wojsk OPL, Wyd. Koszalin 1996
Warszawski Okręg Wojskowy. Historia i współczesność, Wyd. Bellona, Warszawa 1997
Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie, Wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1989
"Żołnierz Wolności", 8 czerwca 1977, s. 2.
Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Edmund_Soja

ODPOWIEDZ

Wróć do „Biografie”