Wielka Wojna Północna – Wzrost znaczenia konfederacji sandomierskiej

W 1697 r., po śmierci Jana III Sobieskiego, elekcja miała charakter podwójny. Wybrani zostali jednocześnie dwaj kandydaci: elektor saski August Wettyn i popierany przez Francję książę Ludwik de Conti. Ten ostatni przybył nawet do Gdańska, ale nie dysponując szerszym poparciem, musiał wkrótce opuścić Rzeczpospolitą. W ten sposób na placu boju pozostał Wettyn, który objął tron i jako August II Mocny panował do 1733 r.
Awatar użytkownika
MaciekWielki
Posty: 172
Rejestracja: 18 mar 2011, 17:39

Wielka Wojna Północna – Wzrost znaczenia konfederacji sandomierskiej

Post autor: MaciekWielki » 14 kwie 2013, 05:16

Niepowodzenia Mazepy na Ukrainie, brak pomocy ze strony Inflant, braki w zaopatrzeniu oraz zwycięstwa wojsk rosyjskich coraz bardziej utrudniały sytuację Karola XII na Ukrainie. Jedyną pomocą jaka mu pozostała, były wojska Stanisława Leszczyńskiego. Jego ofensywa została jednak bardzo szybko powstrzymana przez wojska konfederatów sandomierskich.

21 listopada 1708 roku pod Koniecpolem wojska konfederatów pod wodzą Jakuba Zygmunta Rybińskiego i Ludwika Pocieja rozbiły siły Stanisława Leszczyńskiego pod wodzą Józefa Potockiego i Adama Śmigielskiego. Zwycięstwo konfederatów spowodowało wzrost ich znaczenia i poparcia w kraju. Z kolei poparcie dla Leszczyńskiego malało przede wszystkim ze względu na gwałty i rabunki dokonywane przez popierającego go Szwedów.

W 1709 roku połączone wojska Leszczyńskiego i szwedzkie zajęły Lwów, jednak mimo wezwań Karola XII, aby wkroczyły na Ukrainę, ta próba nie powiodła się ze względu na odgradzające je wojska Adama Sieniawskiego. To spowodowało, że osamotniony, bez wsparcia i zapasów Karol XII został zmuszony do stoczenia na Ukrainie decydującej bitwy, która zmieniła losy dwóch mocarstw: Szwecji i Rosji.

ODPOWIEDZ

Wróć do „Sasi na tronie polskim”